Om 6.30 rijdt een busje met ongeveer 20 mensen voor. In de trailer die achter de bus hangt, doen we onze rugzakken en stappen in.

Als we binnenstappen zie ik voornamelijk tieners. Ik hou eigenlijk niet zo van groepsreizen en in ben benieuwd hoe het hier zal gaan. We kunnen niet naast elkaar zitten. Dype zit naast de chauffeur voorin en ik een aantal stoelen daarachter, gelukkig wel in een stoel alleen.

Onderweg moeten we met een markeerstift op het raam waar we zitten opschrijven hoe we heten en waar we vandaan komen. De chauffeur Sam en Dype zijn meteen grote vrienden ‘oh men i can see your a wild one, Dype!!!'.

Met m'n nul komma nulkampeer ervaring ben ik best wel zenuwachtig voor deze trip. Ik heb geen idee wat we mee moeten nemen, of het koud wordt, hoe ik het zal vinden....etc etc....Sam zet echter de radio aan en we rijden door de Outback, Ik krijg kriebels in mijn buik, en begin het toch echt een avontuur te vinden.

We rijden naar de Kings Canyon (zo'n zes uur rijden) en beginnen met een hike van 3,5 uur om 12 uur in de middag (!!!). Het is zo'n 40 graden. Onderweg hebben we al de instructie gekregen om water(ongeveer 3 liter) te drinken, want anders kun je last krijgen van dehydratie etc. De hike begint met een klim die heart attack hill heet..... Al snel hou ik het voor gezien. Het omhoog klimmen vind ik doodeng, en de hitte is niet te houden. Dype en ik doen samen een kortere wandeling van een uur, door de vallei van de canyon. Ik moet steeds aan m'n vader denken die zei:' genieten, alles kan, niets moet'. Nou paps bij deze! Zelfs na deze makkelijke wandeling word ik onwel, de hitte is gewoon echt mijn ding niet. Omdat ik al slechte ervaringen heb met hitte en de zon (ooit een zonnesteek opgelopen), neem ik me voor selectief te zijn met de dingen waar ik wel en niet aan mee doe.

Na de wandeling rijden we door de Outback naar de plek waar we zullen gaan kamperen. Eerst stoppen we nog langs een plek langs de weg waar we hout gaan verzamelen voor het kampvuur (ja echt, dat hebben we gedaan...)

We komen op onze kampeerplek aan en....... nou ja...... het overal kunnen zijn, want er is hier gewoon niets. Het is gewoon een vlakte in de Outback, kan ook niet zeggen dat het een open vlakte, want de hele Outback is een groteopen vlakte. Op instructies van Sam beginnen we aan het avondeten (pasta bolognese). Het eten is goed te eten. Ik heb alleen enorme hoofdpijn van de wandeling in de zon. Daarna kleden we ons om en kruipen we in onze Swags. Een soort van bodyback met een matrasje erin. Je kunt er met je slaapzak in. Die hebben we niet en we hebben er ook niet een van te voren gereserveerd dus we kruipen er zo in. De sterrenhemel is prachtig, ik heb nog nooit zoiets moois gezien. Je ziet duizenden sterren.

Ik ben er zeker van dat ik zo in slaap zal vallen, maar niet is minder waar. Ik hoor iedereen om me heen in slaap vallen, maar ik kan de slaap niet vatten. Zelfs Dype, die zegt dat hij echt niet zal kunnen slapen, valt in slaap. Daar lig ik dan, langzaam raak ik in paniek, de uren gaan voorbij en de sterrenhemel kan me ook niet meer boeien. Ik krijg het koud en kan wel janken (echt letterlijk he). Bovendien moet ik ook plassen. Had ik al verteld dat we dat gewoon in de buitenlucht moesten doen. Voordat we in slaap vielen gaf Sam aan dat er dingo's voorbij konden komen (but no worries, they are scared shitless for humans...... ik denk: yeah right mate) .

Om 03.45 trek ik het niet meer en maak Dype wakker. Samen gaan we in de Outback naar het ‘toilet' en er blijken nog slaapzakken over te zijn. Om 5.30 wordt ik weer wakker en voel me stukken beter.

18 januari 2010

's Ochtends na het ontbijt rijden we naar een camping waar we ons snel kunnen opfrissen. Ik dacht dat de motten bij Alice Springs erg waren, maar dat neem ik bij deze terug. In de douche- en toiletruimte vliegen honderden (als het er geen duizend zijn) motten in verschillende maten. Zoiets heb ik nog nooit gezien (Yuck!). Vanavond zullen we hier slapen. Ik kom tot de conclusie dat ik (vreemd genoeg) liever in de buitenlucht naar de WC ga, dan in een hokje met tientallen motten te zitten......................

We rijden nu naar ‘The Olgas' (Kata Tjuta) een rotsformatie op zo'n 50 kilometer van Uluru af. De Olga's zijn spectaculair en ik vind ze nu al mooier dan Ayers Rock. Bij de Olga's staat ook een hike van 3,5 uur op de planning. Omdat het inmiddels alweer 11.00 uur is, pas ik en ga ik met een boekje onder een afdakje zitten. Dype gaat wel mee. Als de groep terug komt maken we lunch (wraps) en stappen we in de bus, op naar de rots der rotsen, Ayers Rock, of zoals de aboriginals zeggen ‘Uluru'.

Alles wat ik zei over de Olga's neem ik terug. Voor de aboriginals is Uluru een heilige plek en ik geloof dat helemaal. Met open mond kan ik m'n ogen niet van Ayer's Rock af houden, ik vind het echt een magische plek. We gaan naar een cultureel centrum van de aboriginals en Sam vraagt ons alles wat we zien met een open mind tot ons te nemen. In het cultureel centrum lezen we de aboroginalverhalen over de ontstaanswijze van Uluru. Het zijn mythische verhalen met daarin slangen, dingo's etc. De kunst van de aboriginals is vergelijkbaar met de hieroglyfen en vertellen een verhaal.

Daarna lopen we langs een stuk van Uluru en zien we rotstekeningen. Sam verteld ons ook over de aboriginals en de manier waarop zij in hun eigen land zijn behandeld. Woorden schieten tekort. Ineens begrijp ik die onvriendelijke blikken.

Na de bezetting zijn de aboriginals letterlijk als dieren behandeld. In de Australische wet vielen zij tot het begin van de twintigste eeuw nog onder de wet voor flora en fauna! Het vermoorden van een aboriginal was dus niet strafbaar. Er is zelfs een periode geweest dat de Australische autoriteiten alle kinderen weghaalden uit de gezinnen om ze te ‘redden'. De kinderen werden in tehuizen gestopt en heropgevoed. Dit heeft er toe geleid dat de veel van de cultuur verloren is gegaan, het kon niet doorgegeven worden aan de volgende generatie. Van de 250 variaties van de aboriganal cultuur zijn er nog maar zo'n 70 over. Ik neem me voor om het boek White Rabbit Fence te gaan lezen.

Omdat ook de assimilatie niet werkte, heeft de overheid alles terug gedraaid en de mensen weer naar hun woongebieden gestuurd. Er leeft dus nu een hele generatie die opgegroeid zijn in dergelijke tehuizen, hun eigen cultuur niet kennen en weer teruggestuurd zijn. De hele situatie is ongelofelijk....Sam verteld dat ze vaak ook geen idee hebben van geld en hoe er mee om te gaan...hun hele cultuur is gericht op de natuur en werken met de natuur. Hij verteld over de aboriginals. Zij geloven dat je met elke voetstap die je op aarde zet een indruk achter laat. Dat alles wat je neemt van de aarde ook terug moet geven. Veel van de dingen die hij noemt, doen me denken aan de film Avatar. Ik vind het opvallend dat de aboriginals nooit echt verzet hebben geboden.

Pas sinds de jaren 70 (!) hebben de aboriginals dezelfde rechten als andere australiers en is de overheid begonnen hun rechten terug te geven. Nogmaals ongelofelijk. Een van rechten is dus het bezit van Uluru en Kata Tjuta. In principe staan deze formaties nu dus in een ander land .

Over een punt zijn ze het echter niet eens geworden het beklimmen van Uluru. Voor de Aboriginals is dit een initiatie ritueel voor de aboriginaljongens naar het man zijn. Zij geven aan dat ze liever niet hebben dat je Uluru beklimt. Het is echter zo'n grote inkomstenbron voor de overheid dat ze het niet willen verbieden. Sam verteld ons dit en laat het aan iedereen of ze de volgende dag Ayers Rock willen beklimmen. Ongelofelijk maar waar, we hebben drie klimmers in de groep, gelukkig (!) is de rots om weersomstandigheden gesloten.

Na dit alles rijden we naar een uitkijkplek, we zijn niet de enigen en kijken onder het genot van een drankje naar de zonsondergang op Ayers Rock. Intussen maakt Sam daar het avondeten en eten we dat daar gezellig op. Ik begin dit steeds leuker te vinden.

We rijden 's avonds naar de camping....hier kunnen we eindelijk douchen met al onze mot vriendjes en duiken we voor de laatste keer in onze swag. Dit keer val ik (weer genietend van de sterrenhemel) wel meteen in slaap en ben ik heel blij dat we deze trip gemaakt hebben. Ik vind het geweldig!!!

19 januari 2010

's Ochtends hoor ik een groep dingo's janken als een echte aboriginals probeer ik te luisteren of ze dichter bij komen, dat is gelukkig niet zo. We rijden om 4.00 weg om nu te genieten van de zonsopkomst en een ontbijtje. Ik eet dat van mij in de bus op, want samen met de zon komen in centraal australie ook de vliegen op. Je wordt er echt helemaal gek van. Heel veel mensen lopen hier ook met een netje op....echt een aanrader....

Daarna rijden we naar Ayers Rock en maken we een wandeling van twee uur rond de basis. Omdat het nog vroeg in de ochtend is en niet te warm, doe ik mee. Daarna gaan we terug naar Alice Springs. Onderweg doen we nog twee spelletjes, het raden van film soundtracks en artiesten. We doen dit in teams en het is hartstikke gezellig. Iedereen moet hartstikke lachen om Dype. Hij is continu foto's aan het maken. Ook als iedereen in de bus ligt te slapen is Dype druk met z'n toestel in de weer. Iedereen in de groep is dol op Dype! We hebben een superleuke groep. Isabel en Sergio, twee Zwitserse vrienden met een Spaanse achtergrond. Isabel is advocate en aan het nadenken over wat ze hierna zou willen gaan doen. Sergio gaat na de vakantie in London wonen. Olivier: een franssprekende Belg. Hij reist aleen en heeft dit altijd al willen doen. Zijn reis is nu begonnen en hij gaat in totaal

6 maanden reizen. Du een Koreaanse jongen van 22 die tot een jaar geleden geen Engels sprak. Hij heeft elf maanden in Noosa gewerkt in een keuken en spreekt het het nu hartstikke goed. Hij is echt een schatje. Bij elke maaltijd zegt hij `Enjoy your dinner´ en na afloop loopt hij naar Sam en bedankt hem voor een heerlijke maaltijd (zo schattig!!!). Toen weop het vliegveld in Melbourne afscheid van elkaar namen, ging hij met z''n handen in de lucht staan en riep'I will miss you guys so much!!!'Verder zijn er nog drie Engelsen, twee jonge jongens (Ash en Dave) en een vader (Alan). Engelse zijn een beetje luidruchtig, maar ze maakten het wel gezellig, we liggen echt in een deuk met die gasten. Achter in de bus zaten nog een paar Fransen en Duitsers, maar daar hebben we weinig van meegekregen.

Als we terug zijn in Alice Springs en opgefrist zijn gaan we nog een hapje eten met z'n allen en wisselen we e-mailadressen uit.

Het uitgaansleven van Alice Springs bestaat uit een pub die om 11.00 dicht gaat en een club Bojangles (echt te grappig) waar voornamelijk dronken toeristen komen. Er zijn laarzen op het plafond en alles is omgekeerd gemaakt, de deuren gaan omgekeerd open en de kranenknoppen horen bij andere kranen, grappig gedaan. Verder stelt het niet veel voor en we gaan dus.