We komen midden in de nacht (02.00) in Auckland aan en gaan snel slapen. De volgende dag verkennen we Auckland. Auckland is niet groot en we zijn snel uitgekeken. We varen naar Davenport een havenstadje aan de overkant van Auckland, maken met de bus een gratis rondrit door de stad zelf en eten heerlijk Italiaans.

We hebben niet echt het idee dat we de volgende dag nog iets van Auckland moeten zien en printen wat routebeschrijvingen uit, bellen naar huis.(...Don is echt een binkie aan het worden....ben zo benieuwd!!!) en we gaan de auto halen!!

Dype neemt nog even de verkeersregels door en off we go.......naar Rotorua! Onze bolide kan met gemak ondercover gaan als Smart, en is met onze bagage al snel volgeladen. Maar we komen er achter dat ie ruim 1 op 22 rijdt, dus wij (ons bin zunnug) klagen niet!

Hier in Nieuw Zeeand zijn we een team. Ik ben the Navigator, Dype is the Driver. Mijn functie-omschrijving bestaat uit het uitstippelen van de weg, en onderweg in de gaten houden of we de goede kant op gaan. Het stelt niet zo veel voor, want de snelwegen lopen dóór de steden. Als je eenmaal op de juiste snelweg zit, rij je vanzelf de juiste stad in. Maar nu ik een functie toegewezen heb gekregen, neem ik het uiterst serieus ;-). Aan het teamvertrouwen moeten we nog werken, Dype kijkt nog iets te vaak mee op de kaart en ik vraag regelmatig,' Mag je wel zo hard?' of roep ‘Kijk uit voor die bocht!'

Het landschap is fabelachtig, je verwacht dat er elk moment een Hobbit of een Teletubbie achter een heuvel vandaan komt. Zelfs Bob Ross heeft in zijn leven niet zoveel shades of green gebruikt. En ik ben benieuwd hoe hij het blauw en paars van de bloemen zou noemen dat dit landschap tot een sprookje maken. We zien geen Hobbit of Teletubbie, wel veel road kill (aangereden dieren) en vogels met zelfmoordneigingen. Het blijken Myne birds te zijn die (met hun rug naar de weg??) op road kill aan het wachten zijn......Onze eerste rit gaat naar Rotorua (230 km).