Heaven is a place on earth: The perehentians!

14 maart 2010

Nog steeds niet fit, reizen we vandaag naar the Perhentians, where reality is a dream (zoals ze zelf zeggen) Gelukkig hebben we dit allemaal van te voren geboekt en hoeven we alleen maar met de juiste voucher op de afgesproken tijd en plaats te staan wachten. Ook wel even lekker. We komen hier na twee busritten van bij elkaar zes uur en een bootrit aan. De boot bracht ons al  stuiterend naar de steiger van ons resort, Dype vond het geweldig. Dit is zo'n resort, all inclusive, huisje direct aan zee, dus even flink opknappen, lekker luieren en weer op krachten komen.....pfff soms kan reizen zoooo vermoeiend zijn.....;-)

15 maart 2010

Voor ons is dit op dit moment  de ideale vakantiedag, we nemen de tijd om uit te rusten en onze dagindeling ziet er als volgt uit: 11.00 opstaan en douchen 12.30 lunchen, 14.00 de zee in, 16.00 douchen en een dutje, 19.30 diner buffet, 22.00 slapen. Heerlijk....! We doen het rustig aan, we voelen ons allebei nog steeds een beetje ziekjes en hopen hier weer op krachten te komen om de laatste drie weken ( wat gaat het snel!) nog volop te kunnen genieten.

16 maart 2010

In ons verblijf zitten twee snorkeling trips, we voelen ons nog steeds niet helemaal goed, maar we zitten op een stukje aards paradijs en willen het toch proberen. We gaan eerst naar Shark Point waar de black tip shark zich begeeft, wij zien ze niet, daarna gaan we naar een stukje waar je koraal en vissen kan zien. Volgens Dype is het prachtig, ik ga d'r niet in, tijdens de zoektocht naar de black tip shark ben ik enorm zeeziek geworden. Een meisje waarmee we samen naar Taman Negara reisde zei dat zeeziekte veroorzaakt wordt omdat je evenwichtsorganen nieuwe balans zoeken. Nou die van mij zijn de weg zeker kwijt.....ik loop volgens Dype wit aan en ben zo bang dat ik moet overgeven....(sorry, maar ik wilde het toch even vermelden). Daarna gaan we nog naar Turtle point, there's one roept de kapitein en roept tegen mij get in....faster,  faster!  But i'm sick roep ik met de drama van een vierjarige kleuter (schaam, schaam)!  Omdat we daar geen turtles zien, varen we een stukje verder en daar zien we een prachtexemplaar. Als we terug zijn bij het hotel lijkt het erop of mijn evenwichtsorganen een complete balansdag nodig hebben. Ik heb nog steeds het gevoel alsof ik op een bootje zit. Ook na mijn inmiddels onmisbare siesta, ben ik nog duizelig.....Maar dat komt mij niet uit, want hier leven Nemo en z'n vriendjes en ik ben ze nog niet tegengekomen.  We huren snorkelapparatuur en gaan naar een plekje dicht bij het resort, onze laatste poging om Nemo te vinden.  Dit stukje is echt prachtig! Eerlijk gezegd vind ik dit stukje mooier dan wat wij van de Great barrier reef hebben gezien. We zien wel twintig verschillende soorten vissen en....we zien niet alleen nemo en z'n vriendjes, maar het hele dorp......SUPER, ik maak een gilletje onder water!

Het water heeft mij evenwichtsorganen weer in balans gebracht en we maken ons op voor onze laatste avond op de perehentians. Een paradijs, waar alles vleugels heeft, zelfs de hagedissen, en de eekhoorns (??)......ach......even heaven has it's flaws......

3 reacties | reageer

Taman Negara en Cameron Highlands

10 maart 2010

Vandaag gaan we naar een van de oudste regenwouden ter wereld: Taman Negara. Om er te komen maken we in een houten bootje een tocht van drie uur. Halverwege kruist een Monitor Lizard al zwemmend ons pad. Het is echt prachtig. 's Avonds maken een nachtwandeling door de jungle en zien we een tarantula spin, een drinkend hert, twee schorpioenen en verder allerlei insecten waarbij je in Suriname zo snel mogelijk naar de Bigone grijpt als je ze ziet, maar hier bewonderend oe en ahh roept. 

Terug in ons huisje wou ik dat we de Bigone bij ons hadden, want als ik de deur open doe kruist een kakkerlak m'n pad. Gelukkig ben ik in het gezelschap van ranger Dype en zijn we snel van het beestje verlost.

11 maart 2010

De volgende dag maken we een pittige wandeling naar de top van Teresek Hill. De treden hiernaartoe zijn zo hoog als een halve Maleisier(?) Daarna staat een Canopy walk op het programma (een touwbrug ter hoogte van 40 meter tussen de bomen door). Dype doet alleen niet mee....vlak voordat we de canopy op gaan, krijgt een hypo-achtige aanval. De rest van de dag / avond ligt hij dan ook met koorts in bed. Ik ga die middag nog wel mee naar de Orang Asli, het originele nomadenvolk van Maleisie. We leren veel over hun gebruiken en eetgewoontes (ze eten geen mensen, wel apen, dat we het weten).

12 maart 2010 Cameron Highlands

We zijn nu allebei ziek en willen het liefst onder de wol kruipen. Vandaag staat echter een reis naar de Cameron Highlands op de planning. Ongeveer zes uur met de bus rijden. We hopen dat we tussendoor een dutje kunnen doen. Cameron Highlands (de naam zegt het al) is hoog gelegen, en ook - voor ons onverwacht- zeker tien graden kouder. Het eerste wat we doen is twee vesten kopen. We eten in het hotel en kruipen onder de wol, in de hoop dat we ons wat beter gaan voelen.

13 maart 2010

Vandaag worden we langs allerlei bezienswaardigheden bij de Cameron Highlands gebracht. Het meest indrukwekkend is de BOH theeplantage. Onze gids vertelt dat het overgrote deel nog steeds handmatig wordt geplukt en dat de plantage medewerkers zo'n 20 ringitcent (= 4 / 5 eurocent) per kilo  verdienen. Gemiddelde plukhoeveelheid per dag: 80 kilo die ze zelf op en van de heuvels af moeten dragen! We leren meer over thee en de verwerking ervan en ik beloof mezelf plechtig om in het vervolg optimaal van m'n kopje thee te genieten.  We  gaan ook langs een strawberry farm, waar de aardbeien in zakjes worden geteeld, niet in de grond. Als laatste nog naar een insectenfarm, waar we de meest bizarre insecten ooit mogen aanschouwen. Dype neemt ook een schorpioen in de hand brrrrrr.

0 reacties | reageer

Kuala Lumpur (7 t/m 10 maart 2010)

7 maart 2010

We vliegen om 15.00 naar Kuala Lumpur. We slapen uit (uitchecken in Azie hoeft pas rond 12.00 - 13.00) en doden de tijd in een Mall. We komen hier aan het eind van onze reis nog terug dus hoeven niet heel veel moeite te doen om vandaag nog van alles te zien.

Als we aankomen in Kuala Lumpur wordt het duidelijk dat je Azie én Azie hebt. Dit is toch wel weer even ander koek dan Hong Kong en/of Singapore...Onderweg naar het hotel zingt de buschauffeur uit volle borst mee met de radio, jammer dat het maleisisch is, anders hadden we met 'm meegedaan.In Kuala Lumour zitten we in het Royale Bintang (Geweldige tip van m'n ouders!!!). Bij dit Azie horen dus ook veel lagere prijzen en we laten ons met roomservice voor nog geen tientje heerlijk in de watten leggen.

8 maart 2010

Vandaag gaan we naar Jalan Alor, een straat vlak achter ons hotel met allerlei eettentjes (beetje te vergelijken met Blauwgron - voor de kenners) we kiezen het tentje wat er het meest fris uitziet en bestellen een fried rice. Daarna moeten we onze trips voor de komende maanden betalen en gaan naar Chinatown en The Central Market. Hier draait het allemaal om souvenirs, nep spullen en Oh My God wat is het goedkoop, wat een verademing na Australie en NZ.

9 maart 2010

Hier in Azie wassen we niet meer zelf, maar brengen we onze was weg. Vandaag halen we de was weer op en onderweg komen we langs de Times Square mall. In deze mall (tien verdiepingen hoog en in totaal 800 winkels) is ook een kermis gebouwd, inclusief een achtbaan(!). 's Avonds nemen we de monorail en raken een beetje verdwaald. Er is een taxichauffeur die ons voor het belachelijk hoge bedrag van 20 ringgit wel weer terug naar het hotel wil brengen. We zijn gewoon moe en laten ons met veel plezier oplichten....

1 reactie | reageer

Downunder no more.........Singapore

04 maart  2010

Onze reis down under houdt hier op....vandaag gaan we dichter naar huis, Singapore! We moeten overstappen in Sydney en daar stappen we in een nieuw vliegtuig van Quantas. Dit is het nieuwe vliegen....het vliegtuig is bijna geluidloos, we hebben brede stoelen en weer lekker onze eigen touch screen schermpjes woehoe.......

05 maart 2010

In ons hotel in Singapore wordt een fried rice gemaakt als ontbijt, zoals mn vader die op een regenachtige zondag ook kan maken, lekker pittig en met van alles en nog wat er in......hmmmm heerlijk. Vandaag beginnen we met de wijk little India, als dit een voorbode is voor het echte India hoef ik daar voorlopig niet naar toe. In deze wijk merken we nog niets van het schone Singapore.

Daarna lopen we langs de Esplanande, fotografeert Dype de Merlion vanuit iedere denkbare hoek en pakken we de bus naar een villa die gebouwd is door een van de erfgenamen van Tijgerbalsem. Het is een gratis (kijk daar houden we van!!!) attractie met allerlei beeltenissen uit Chinese verhalen. 's Avonds eten we wat aan de rivier (Tip van m'n pa) en gaan we terug naar het hotel.

6 maart 2010

We beginnen vandaag in Chinatown. Dit is de leukste en schoonste Chinatown die ik ooit gezien heb. Als we gaan lunchen, merken we meteen dat we in Azie zitten, op de kaart staan frog porridge, duck paws, duck tongue, chicken feet...In de metro naar Chinatown staan we vlak naast een Nederlands stel wat behoorlijk aan het bekvechten is. We houden onze mond en luisteren mee hahaha.wel heel herkenbaar hoor.......Daarna gaan we naar Orchard road, hier zijn heel veel malls gevestigd en draait het allemaal om 1 ding, shoppen!!!! Ongeloofelijk hoeveel mensen er in elke mall weer te vinden zijn. Verder zien we hoe je hier Azie een bestaan op kan bouwen als je heel goed kan.... jojo-en! Die gasten hebben hier een idolenstatus en worden betaald om op te treden.    

0 reacties | reageer

Christchurch (CHCHCH) tot en met 3 maart 2010

27 februari 2010 CHCHCH

We rijden vandaag onze laatste en langste rit (330 kilometer naar Christchurch). Ook deze weg is goed te doen, we kunnen 100+ rijden, maken zelf gebruik van de passing lane en zijn er eerder dan verwacht. Voor de volgende dag boeken we om 16.00 een whale watch in Kaikoura (ongeveer 180 kilometer van chchch). ‘s Avonds droom ik raar:  ik kijk naar het nieuws en wordt gezegd dat CHCHCH onder water zal lopen.

28 februari 2010 Tsunami alert

Na m'n rare droom doe ik toch maar even de TV aan en tegelijkertijd ontvang ik een SMS van Sharit (Onze eigen SNN) Er komt een tsunami richting NZ. Het zijn de naweeen van de enorme aardbeving in Chili die avond ervoor.Op de TV geven ze elk half uur een update waar de tsunami de kust al heeft bereikt en hoe laat ie op de andere plekken zal komen. Verder is het advies: uit de buurt van het strand blijven. Wij zitten gespannen voor de buis, maar voor de rest van NZ gaat het leven gewoon door. Als we in Nederland een tsunami alert zouden hebben, zouden de reguliere  tv-uitzending gestopt worden en zou het nergens anders meer over gaan. Hier gaat het ochtend tv programma gewoon door en praten ze rustig verder over de verzorging van kamerplanten en de mode kleur van de komende winter (???). De whale watch wordt ook geannuleerd. We doen het vandaag gewoon rustig aan. De effecten van de tsunami vielen uiteindelijk heel erg mee en wij zaten veilig in CHCHCH.

01 maart 2010 Next stop Antartica

Vandaag gaan we naar het Antartic Centre, De expedities naar Antartica vertrekken vanuit CHCHCH. en in dit centrum leer je alles over de zuidpool. Er is een kamer nagebouwd waarin je het klimaat en een sneeuwstorm kunt  ervaren. Ze hebben ook een opvangcentrum voor pinguins, hier verblijven blinde pinguins, pinguins met flipperhandicaps....en een pinguin die dus bang is voor water (!)  echt te schattig om te zien.  We ronden ons bezoek af met een ritje in een voertuig dat ze op Antartica ook gebruiken, het kan drijven, het kan over kloven tot een meter breed heen rijden, heuvel op en af in een hoek van 45 graden en zijwaart 30 graden, kortom this baby can take you places. Wij zitten met een bejaard stel in de cabine, en vragen ons af of dit wel een goed idee is, ze lijken ons van het type dement ...maar als we eenmaal het terrein af rijden beginnen ze te joelen en te gillen.....te grappig.....

02 maart 2010 Meet the whales: Kaikoura

Today is the day........we gaan walvissen kijken. Fingers crossed dat we ook dat werkelijk wat zien, want dat varieert van dag tot dag...Op weg naar Kaikoura zien we al een groep hector dolfijntjes langs de kust zwemmen, dat is een goed teken hopen we (?)......We mogen ons gelukkig prijzen, we zien inderdaad een sperm whale, we wachten tot ie onder gaat (en proberen een shot van zijn staart te maken. Helaas is dit niet helemaal gelukt). Daarna varen we door en zien we wel  50 dolfijnen (het blijken twee verschillende soorten te zijn) en Neptune is on our side, want tussen deze dolfijnen zwemt een andere walvis mee. Oh happy day!! Omdat we nog wat tijd over hebben,  gaan we ook nog naar een zeehondenkolonie kijken. Deze dag gaat de boeken in als onvergetelijk!  Om deze dag in stijl af te ronden, eten we aan het strand Crayfish. Kaikoura betekent letterlijk eat (Kai) Crayfish (Koura), so when in kaikoura.....do like the kaikourians.....  

03 maart 2010 CHCHCH

NZ is op z'n einde, we posten vandaag al onze inkopen die we in de afgelopen tijd hebben gedaan, toch een koffertje vol (??) en maken een stadswandeling door CHCHCH (inclusief casino;-).

0 reacties | reageer

Queenstown en Mount Cook, Thrill seekers and Kea's

24 februari  Queenstown - thrill city

We doen een kort tochtje vandaag Te Anau - Queenstown. Queenstown lig aan een meer en geeft het gevoel van een badplaats. In Queenstown kun je op elke straathoek een extreme activity boeken. Bungy jumps, canyon swings, als het je hartslag maar doet toenemen. Wij boeken de meest hartvriendelijke attractie de shotover jet. Deze jetboat kan over heel laag water varen. De bestuurder ziet het als z'n levenswerk zo dicht mogelijk langs de randen van de shotover Canyon te scheuren.  Hoe harder er geschreeuwd wordt, hoe beter. De Israelische vrouw die naast Dype zit, neemt dit ter harte...Ze doet dit om aan haar kleindochters te laten zien hoe flink hun oma nog is.........Later zegt ze .....I didn't even scream this loud when givin' birth......hahahaha

'S Avonds kijken we de film Surf's Up.....over een pinguinsoort die ook in Australie voorkomt. Met van de lange gele wimpers. Deze pinguin verdwijnt van januari tot en met juli, wij hebben ‘m dus alleen in de film gezien.

25 februari Mount Cook

Vandaag maken we de op een na laatste rit met onze witte bolide. Het is naar Mount Cook (hoogste berg van NZ) en dat belooft dus heel wat klimmen en dalen. Het tegendeel blijkt echter waar, want het is een superrelaxte weg om te rijden. Het landschap is ook hier weer totaal anders, op sommige bergen groeit alleeneen soort mos en zie je af en toe een wat struikgewas. We logeren in de Hermitage, waar we vanuit onze kamer direct uitkijken op Mount Cook. In de kamer worden we gewaarschuwd voor Kea's het zijn cheeky birds, they are not dangerous, but their beak will go through your skin (?!?) legt de receptionist uit. Alle gasten worden ontraden de vogels te voeren. Het hotel kent deze vogels, want de volgende dag is een cola fles die wij op het balkon hadden neer gezet, verdwenen....cheeky birds indeed.

De volgende dag maken we een wandeling van 5 uur (ik wil de tijd er toch even bij vermelden ;-) naar de Hooker valley (nogmaals die namen verzin ik niet zelf). Het laatste stukje is echt op een aardige hoogte langs de rand van een berg, dit vind ik het spannendste  tot nu toe. Als we na het eten terugkomen hebben we een kleine Kea invasie. Ze zijn met z'n drieen en klimmen op het zitbankje op ons balkon, eentje is zelfs zo cheeky dat die de vensterbank op klimt en met zijn bek tegen het raam aantikt. Het blijkt dat de buren de Kea's met voedsel lokken (om ze goed op de foto te zetten) en nu komen ze dus even bij ons kijken wat er te halen valt.

0 reacties | reageer

Te Anau (20 t/m 23 februari 2010)

Wanaka  - Te Anau 20 februari 2010

Voordat we Wanaka verlaten, rijden we langs Wanaka Puzzling World. Het is niet typisch NZ, maar superleuke attractie waar allerlei mindboggling kamers zijn gebouwd. Een van die ruimtes creëert het giant / hobbit effect van de Lord of the Rings, We staan in dezelfde ruimtem maar Dype lijkt een reus vergeleken met mij (zie de foto's). We maken nog wat (hilarische ;-) ) foto's in de andere kamers en gaan door naar Te Anua. We rijden door het gebied waar vroeger hele dorpen zijn opgezet om goud te winnen. Het landschap lijkt ook wel een beetje op dat van de pioniers in het wilde westen. Je vindt hier heel veel gold mining villages, waar je op zoek kan naar goud of gewoon goud kunnen kopen. Dat slaan we over, want we hebben al alles wat ons hartje begeert...;-)

Te Anau 21, 22, 23 februari

Te Anau is het meest zuidelijke punt van de wereld waar we tot nu toe zijn geweest. Op de dag van aankomst hebben we het rustig aan gedaan en ook voor de tweede dag hebben we een toer geboekt die pas om 14.00 begint. We gaan naar de glowworms caves kijken. Deze grotten staan beschreven in de oude Maori legendes, maar zijn door een westerse ontdekkingsreiziger pas ontdekt in de jaren '40. Bovendien hebben ze vlak bij deze grotten weer een vogel gevonden waarvan ze eerst dachten dat ie uitgestorven was. We varen eerst over Lake Te Anau waarvan het water vers van de bergen afkomt. Het water is gewoon drinkbaar, zo schoon. De grotten liggen verscholen en de gidsen brengen ons er heen als we zijn aangemeerd. Er is een pad gemaakt (een soort van loopbruggen) en je betreedt in een groep van tien de grotten. We zijn dus niet echt avonturiers of pioniers, maar wat we binnen zien laat het toeristische kantje helemaal vergeten. Allereerst zien we grotten waar het water zich een weg door heeft gebaand. Hierdoor ontstaan er in de grotten dus watervallen die een oorverdovend geluid maken. Daarna lopen we door naar een steiger voor bootjes. Als we in de bootjes zitten, wordt het licht in de grotten uitgedaan en varen we naar een uithoek waar de glowworms zich begeven.Het is geweldig. Glowworms (niet te verwarren met vuurvliegjes) zijn wormen waarvan de darmen groen / blauw oplichten als ze honger hebben. In de grotten zitten duizenden van die wormen aan het plafond en gelukkig ;-) hebben ze vréééselijke honger.

Het lijkt wel een sterrenhemel. We moeten ook stil zijn, omdat ze slecht tegen geluid kunnen. Dus we zitten daar in het pikkedonker, je ziet je eigen hand voor ogen niet, het is muisstil en je kijkt al varend naar de duizende lichtjes aan de bovenkant van de grot, fata morgana eat your heart out, magischer dan dit wordt het niet. Jammer genoeg mogen we niet fotograferen en ik ben jaloers op degene die dit op de gevoelige plaat heeft mogen zetten. We hebben dit gewoon als tussendoor tripje geboekt, maar ik vond dit echt één van de hoogtepunten. Weer zo´n wereld die al duizenden de jaren gewoon z´n ding doet .......wat er verder ook gebeurt.

Als we weer terug aan wal zijn, proeven we de green lipped mussles (de naam zegt het al groene mosselen), typisch voor dit gedeelte van de wereld en erg smakelijk....

Op onze laatste dag in Te Anau gaan we naar de Milford Sounds. Van de gids horen we dat de naam sounds helemaal niet klopt, en dat het eigenlijk fjorden zijn. Voor degenen die de complete uitleg willen, bel als ik terug ben of mail pardype@gmail.com.

The Milford sounds liggen nog zuidelijker dan Te Anau en je kunt zeggen dat we hier het einde van de bewoonde wereld naderen. (Vanaf hier is het volgende station de Zuidpool). En zo ziet de weg er naartoe er ook uit. We zien hoge rotsachtige bergen, heel veel gletsjers. Het landschap is heel rauw! Een ander woord bestaat er niet voor. Het regent hier het grootste gedeelte van het jaar, maar wij hebben geluk! Vandaag kunnen we genieten van een stralende zon, als we de Milford Sounds op varen. De tocht is prachtig, we varen tot aan de voet van een de watervallen en zien zeehonden op de rotsen genieten van de zon. Super!!

Op de weg terug maken we nog wat foto's bij een beginnende gletsjer, er heeft zich in de gletsjer een soort tunnel gevormd en voor het goede effect kruipt Dype het tunneltje in....later horen we dat er pas een pasgetrouwd Japans stel zo bij Fox Glacier is overleden. Op het moment dat zij er in stonden, stortte de tunnel in! We are living on the edge overhere!

0 reacties | reageer

Greymouth and Fox Glacier (17, 18, 19 februari 2010)

Motueka - Greymouth  17 februari 2010

Wie wat wil zien in NZ, moet kilometers afleggen. Daarom staan sommige dagen volledig in het teken van reizen. Vandaag is zo'n dag. Met 291 kilometer voor de boeg vertrekken we 's ochtends naar Greymouth. We rijden voorbij Punakaiki (ja, sorry ik verzin de namen niet zelf). Dit zijn de pannenkoekenrotsen, echt een natuurwonder, zo gevormd door de zee (zie foto). We zijn goed voorbereid met onze gele regenponcho's en kunnen ondanks de regen genieten van de rotsen en de blowholes! In Greymouth, is het een kwestie van koken en slapen.   

Ice Age   Greymouth - Fox Glacier 18 februari 2010

Het landschap is hier weer totaal anders dan we het in het noorden hebben gezien. Het wordt hier ruiger, de heuvels zijn minder bedekt...gelukkig zijn de wegen ook beter te doen. Maar het kan ook goed zijn dat we gewend raken aan dit wegennet. Onderweg begint het te regenen. De regen valt harder dan onze ruitenwissers aankunnen en we stoppen onderweg voor een kop koffie. We vragen aan de serveerster of ze denkt dat de regen aan zal houden en krijgen het verhelderende antwoord, you know when it rains, it rains......Als het iets minder regent, vervolgen we onze weg. De kreekjes en rivieren die we tot nu toe alleen in standje ´leeg´ hebben gezien, vullen zich met water. Op de bergen die we passeren zien we kleine watervalletjes ontstaan.....het maakt dit landschap alleen maar magischer...

Voordat we bij Fox Glacier aankomen, stoppen we 20 kilometer eerder en bezoeken we ook de Frans Jozef Glacier gletsjer. Dit is echt geweldig! Hier zijn we getuige van natuurkrachten die zich niets aantrekken van een kredietcrisis, of Obama president van Amerika is geworden, laat staan of wij het wegennet in NZ beangstigend vinden.  Deze gletsjer verschuift al jaren zonder zich aan de rest  van de wereld te storen. We lopen tot aan de voet van de Gletsjer. Je ziet overal van grote hoogte watervallen naar beneden komen en de bergwanden zijn donkergrijs bijna zwart......Bijzonder!

Als we daarna in Fox Glacier aankomen, blijkt er geen pinautomaat te zijn en moeten we dus 20 kilometer terugrijden om aan geld te komen..We komen hier een kleine Italiaan tegen die we op de luchthaven van Auckland hebben ontmoet, bij de Huka falls hebben gezien, in het Abel Tasmanpark tegen het lijf hebben gelopen en nu dus weer hier zien. Het is grappig hoe je op je route dezelfde mensen tegen blijft komen......De volgende dag hebben we een helikoptervlucht geboekt om de Fox Glacier van boven te bekijken. Je kunt het ook te voet doen (800 treden!!!) Maar wij hebben er graag een paar maanden sportschoolabonnementsgeld voor over om die treden niet te hoeven beklimmen. De bewolking hangt die middag alleen te laag boven de gletsjer. De toer wordt geannuleerd. Daarom maken we een wandeling naar de Fox Glacier. Wij vonden Frans Jozef indrukwekkender, ook omdat je daar dichter bij de voet van de gletsjer kon komen. Tijdens een andere wandeling komen we op een grote wiebelbrug terecht boven het water dat van de gletsjer afkomt en een rivier vormt. Het geluid van het water, de wiebelende brug......echt super.....

´S avonds gaan we eten in het centrum van Fox Glacier -Het is letterlijk niet meer dan drie restaurants, een supermarkt, een stuk of tien motels en twee organisaties die helikoptervluchten organiseren-. Als we op een tafel wachten komt een local met één been en een ruig uiterlijk naast ons zitten (het lijkt wel een scene uit een stripverhaal van Kuifje). Hij vertelt ons dat hij en zijn familie hier al driehonderd jaar wonen en dat alle tourbegeleiders f-ing idiots and liars  zijn. Hij wijst naar een Maori die net is binnen komen lopen en deelt ons mede dat hij met zijn gespierde armen zo iemands zijn nek kan breken. Deze moordadige Maori heeft het vaak voor onze local opgenomen.   Maar die hulp heeft onze local vriend eigenlijk niet nodig, want met z´n loopstok kan hij makkelijk iemand doodslaan. Gelukkig duurt het niet lang voordat de serveerster ons een tafel toewijst...     

Fox Glacier  - Wanaka 19 februari 2010

Vanochtend vertrekken we vanuit Fox Glacier. Onderweg is de weg bijna bezaaid met Possums, kleine wasbeerachtige beestjes. Het verbaast ons dat ze nog niet op de lijst van bedreigde diersoorten staan. Deze populatie laat het leven in grote getallen, we zien er wel dertig liggen. Op een stop onderweg zien we dat possum skin goed verkoopt  à  40 dollar per beestje.  Als we dat eerder hadden geweten....hadden we ons wagentje volgeladen hahahaha. In eerste instantie was de planning om tot aan Haast Junction te rijden. Maar onze Son of a POME (die van de boot)  vertelde ons dat Haast niet meer dan een benzinestation en twee hotels is. Dit blijkt een waardevolle tip, want het is helemaal waar. We stoppen daar wel even voor een toiletstop en proeven een whitebait patty. Het is een gebakken eitje met daarin allemaal heel kleine witte visjes (niet bijzonder).  

Onderweg naar Wanaka stoppen we nog bij the Blue Pools, dat ondanks zijn diepte, super helder is. Zie foto. Je ziet zelf onze schaduw op de bodem.

In  Wanaka is het ook  weer eten halen en slapen gaan.

0 reacties | reageer

Volgende pagina »