Off to the South Island: Abel Tasman Park (14, 15, 16, 17 februari 2010)

We maken vandaag de oversteek naar het Zuidereiland. Op de boot leren we een nieuw scheldwoord. Son of a POME. Ik vraag aan een man wat zijn heritage is....en hij zegt dat z'n vader een POME was, na een vragende blik van mij, zegt hij....Those are the English .....it says Prisoner Of Mother England....but don't say that to the English......they won't like it...Met deze Son of a POME nemen we onze route op het Zuidereiland door (hij gaat met een groepje vrienden het eiland per motor verkennen). Hier en daar besluiten we onze route aan te passen. De afstanden zijn niet groot, maar de winds and curves en natuurlijk de stops onderweg, zorgen ervoor dat je hooguit 70 kilometer per uur kunt afleggen. Jammergenoeg vertelt hij ons dat de wegen op het Zuidereiland, net zoals die op het Noordereiland zijn,.....slik.... da's nou jammer.....

Als we aan de overkant zijn, rijden we naar Motueka (grenzend aan het Abel Tasman Park). Nog zo'n 160 km te gaan. Ik krijg behoorlijk te zenuwen van deze wegen...Ik leer een andere kant van mezelf kennen, Mevr Haas.......zeg maar Mevrouw Angsthaas.... voor ik het weet lopen Mevrouw Heimwee en Mevrouw Angsthaas hand in hand rondjes door m'n hoofd......Stilletjes vraag ik me af waarom we dit eigenlijk doen.....kilometers afleggen op dit soort wegen .....om dingen te zien, die ik al vanaf alle hoeken gefotografeerd heb gezien op het internet...lopen we onszelf niet gek te maken.......hmmm........ voor ik het weet zijn we in Motueka beland. We zitten in een supermooie chalet, die op een heuvel staat op een zonnebloemkwekerij (inclusief schitterend uitzicht). Mevrouw Heimwee is alweer snel verdwenen, Mevrouw Angsthaas is helaas wat hardnekkiger.

Motueka -Abel Tasman Park - 15 en 16 februari 2010

De dagen dat we in het Tasman park zijn, maken we twee wandelingen. Het water is kraakhelder en de strandjes zijn prachtig. De kustlijn loopt met de wisseling van het tij wel veertig meters terug. Het lukt ons zelf om een Pokeko (effe googlen, jongens!) op de foto te zetten. De laatste dag varen we (volgens de beschrijving in de brochure) langs een zeeleeuwenkolonie (van welgeteld drie zeehonden ;-) en zien we ook wat pinguins in het water zwemmen. We worden door onze boot afgezet en maken weer een supermooie wandeling. Tijdens deze twee uur doe ik een nauwkeurig grondonderzoek (ja, ik val weer eens) en schieten we onze geheugenkaart weer vol.

Wellington 12 en 13 februari 2010

's Morgens halen we bij een olijfgaard heerlijke olijven (die zijn alweer snel op ;-) en maken ons op voor de rit naar Wellington (315 km). Tussendoor lunchen we in Dannevirke (een dorpje gesticht door Deense arbeiders). Het is één van de weinige plekken in NZ die niet een Engelse naam heeft. We krijgen deze informatie van de eigenaar van de plek waar we lunchen...hij vraagt aan ons waar we denken dat hij vandaan komt....'Denemarken?' ....'No, No, No, ik ben ook van the Netherlands......' Onderweg zien we een bord Stonehenge NZ. Het blijkt geen historisch bouwwerk te zijn, maar een stonehenge die nieuw is gebouwd en afgestemd of de astrologische positie in NZ. Daar vertelt de gids ons dat de belangrijkste sterren voor de Maori's de Pleiaden zijn, in het Maori Matariki genaamd....en in het Arabisch noemen ze het.....Parveen(!!!). Ik voel me ineens oppermachtig hahaha.Een heleboel astronomische kennis later, stappen we weer in de auto (nog 100 km te gaan).

‘O, deze wegen zijn niets vergeleken bij de rit van gister' roep ik te vroeg, want de laatste 15 km naar Wellington, durf ik niet eens m'n camera te pakken om foto's te maken. Ik concentreer me op het asfalt en kijk niet verder. Maar Dype raakt steeds meer gewend aan het rijden op dit type wegen en natuurlijk komen we heelhuids bij ons hotel aan. Pfffew, so far so good.

13 februari 2010

In Wellington is het winderig en na tropisch Australië best koud. Ook Wellington is in één dag goed te zien. We gaan met een kabeltreintje naar een uitkijkpunt en naar het Te papa Museum. Het Te Papa Museum is superleuk, museum meets pretpark. Heel interactief en zo afgestemd op kinderen dat je je zelf ook weer een beetje kind voelt. Overal zie je ouders druk met de interactieve schermen in de weer, terwijl de kinderen er beteuterd naast staan en vragen wanneer zij mogen hahaha. Hier leren we ook dat geen enkel gebied van NZ veilig is voor aardbevingen en er dagelijks kleine versies plaatsvinden. Er is een huisje gebouwd waarin ze een aardbeving simuleren. Daarna lopen we nog naar de Beehive, het parlementsgebouw in de vorm van een bijenkorf (Geef mij maar gewoon Dé Bijenkorf).

Rotorua - Taupo – Hastings Donderdag 11 februari 2009

Er wordt zoveel reclame gemaakt voor attracties, dat het soms echt lastig is om een keuze te maken. Je hoopt steeds maar dat je het meest spectaculaire kiest. We kunnen nou eenmaal niet overal naar toe. Vandaag zetten we ons geld in op Orakei Korako, een thermisch landschap met een ‘verborgen' grot. Volgens de Lonely Planet hét mooiste thermische gebied van NZ.

Op weg naar Orakei Korako, vliegen de kleine witte vlindertjes ons tegemoet, heel mooi om te zien. Er reizen er een paar met ons mee, jammer genoeg is dat dan wel uitgesmeerd op onze voorruit. Orakei Korako is prachtig, Er zijn verschillende (échte) geisers die met bepaalde regelmaat beginnen te borrelen. Dit wordt allemaal geregeld door de natuur, echt bijzonder!!!

Daarna gaan we richting Taupo (onze eindbestemming is Hasting: nog zo'n 200 km te gaan) bij Taupo stoppen we nog even ter hoogte van de Huka Falls. Wat een geweld! Normaal is er de mogelijkheid om te kayakken, maar het water dendert nu door de rivier met een snelheid van 200 km per uur...te gevaarlijk dus.....

In Taupo stoppen we voor een maaltijd aan het Taupo meer. Het eerste Nieuw Zeelandse lammetje belandt op ons bord...en na deze te hebben geproefd, zullen er zeker meer volgen!! De weg van Taupo naar Hastings is prachtig, het landschap verandert met elke bocht en is steeds een nieuwe foto waardig. De weg van Taupo naar Hastings kent echter ook veel bochten en diepe dalen...we rijden als de gemiddelde bejaarde in Nederland, twee handen op het stuur en zeker 15 kilometer onder het maximum. We veroorzaken onze eigen files. Gelukkig zijn er passing lanes, waar het achteropliggende verkeer ons voorbij kan gaan hahaha.

Om even te rusten en te toileteren stoppen we bij een bar ergens in de bergen. Zo op het eerste gezicht is het Twin Peaks meets Wrong Turn. Booskijkende locals (als dan niet met tanden) en een stoffig truckerscafe waar menig dorpsgevecht wordt beslecht. Zo´n plek waarbij je tijdens het film kijken naar het scherm roept ´Nee...niet daar naar binnen gaan!´. Maar goed.....wat moet....dat moet....dus we zetten ons liefste gezicht op en vragen naar het toilet en two cokes.

Al snel komt de vraag ‘where are yous from', Nadat we antwoorden ‘The Netherlands, Europe'. Krijgen we de blik ‘But yous don't look like dutch people'. We beginnen ons standaardverhaal over Suriname, India, bla bla bla. Yeah Surinam, above Brasil, you know Edgar Davids, Seedorf, Rijkaard, Gullit??.....voor we het weten staan we gezellig met de locals over sport te babbelen...en krijgen nog wat tips over plekken die we écht moeten bezoeken.....een knuffel en een zoen van de bareigenaar rijker stappen we weer de auto in.....never judge people by the bar you meet them in........

In Hastings eten we snel iets en gaan daarna slapen......

ROTORUA...something smells funny.....(8,9,10,11 februari 2010)

In Rotorua leren we dat de geur van zwavel, gewoon rotte eierenlucht is, en dat je daar ook na vier dagen niet gewend aan raakt. Als we in het donker aankomen in Rotorua, zien we overal uit de grond rookwolkjes komen.....In de hotelkamer horen we een pruttelend geluid.

De volgende ochtend komen we er achter dat ons hotel grenst aan een thermisch landschap. We kijken uit op een grote borrelende modderachtige massa en diverse rookpluimen, heel mysterieus.... 's Middags rijden we naar een restaurant bovenop een berg waar we prachtig uitzicht hebben op Lake Rotorua. Daarna bezoeken we een Jade (pounamu) fabriek. Dt wordt gebruikt om Maori sieraden te maken. Nooit geweten dat dat maar op drie plekken op aarde te vinden is.

Ik vind het Maori houtsnijwerk prachtig. Ik vind de Maori's geweldig. Dit volk is van oorsprong Polynesisch en veel van de cultuur doet ook aan de Hawaiaanse denken. De Maori's zijn superstoer en de relatie tussen de Maori's en de Europeanen is veel meer in balans dan in Australie.

Het gebied rond Rotorua is vulkanische gezien het meest actieve gebied ter wereld. We plannen om de volgende (10 februari 2010) dag naar het thermische landschap Wai-o-tapu te gaan. Er schijnt daar een geiser te zijn die elke ochtend om 10.15 wel bijna twintig meter hoog spuit. Dat moeten we zien! Voor het eerst in Nieuw Zeeland zetten we onze wekker en vertrekken naar Wai-o-Tapu. Als we daar aankomen, zien we veel toeristen, maar de geiser blijft vreemd genoeg erg stil. Om 10.25 komt een medewerker van het park aanlopen en gooit een zak waspoeder in de geiser?!? De geiser begint inderdaad te borrelen en al snel zien we een fontein van zo'n 15 meter hoog.....Ja,maar.....zo kunnen we het ook! In de rest van het park zien we wel prachtige écht natuurlijke dingen (Geisers, Gif groene meren en nieuw gevormde terrassen.....zie foto's).... de natuur is echt ongelooflijk! De aarde is en blijft echt een groot mysterie....

Daarna rijden we landinwaarts lang een wijngaard, waar ze van blue berries wijn maken. Flesje meegenomen en gedronken met een Fried rice van onze inmiddels lievelings Chinees in Rotorua Oppie!! Oppie is wat ons betreft toppie! Het kan niet beter, want vanavond begint hier ook het nieuwe seizoen van Lost! Elke woensdag om 21.30 (wel met veel te veel reclame!).

Hello Kiwi's here we are! (Auckland: 6, 7 en 8 februari 2010)

We komen midden in de nacht (02.00) in Auckland aan en gaan snel slapen. De volgende dag verkennen we Auckland. Auckland is niet groot en we zijn snel uitgekeken. We varen naar Davenport een havenstadje aan de overkant van Auckland, maken met de bus een gratis rondrit door de stad zelf en eten heerlijk Italiaans.

We hebben niet echt het idee dat we de volgende dag nog iets van Auckland moeten zien en printen wat routebeschrijvingen uit, bellen naar huis.(...Don is echt een binkie aan het worden....ben zo benieuwd!!!) en we gaan de auto halen!!

Dype neemt nog even de verkeersregels door en off we go.......naar Rotorua! Onze bolide kan met gemak ondercover gaan als Smart, en is met onze bagage al snel volgeladen. Maar we komen er achter dat ie ruim 1 op 22 rijdt, dus wij (ons bin zunnug) klagen niet!

Hier in Nieuw Zeeand zijn we een team. Ik ben the Navigator, Dype is the Driver. Mijn functie-omschrijving bestaat uit het uitstippelen van de weg, en onderweg in de gaten houden of we de goede kant op gaan. Het stelt niet zo veel voor, want de snelwegen lopen dóór de steden. Als je eenmaal op de juiste snelweg zit, rij je vanzelf de juiste stad in. Maar nu ik een functie toegewezen heb gekregen, neem ik het uiterst serieus ;-). Aan het teamvertrouwen moeten we nog werken, Dype kijkt nog iets te vaak mee op de kaart en ik vraag regelmatig,' Mag je wel zo hard?' of roep ‘Kijk uit voor die bocht!'

Het landschap is fabelachtig, je verwacht dat er elk moment een Hobbit of een Teletubbie achter een heuvel vandaan komt. Zelfs Bob Ross heeft in zijn leven niet zoveel shades of green gebruikt. En ik ben benieuwd hoe hij het blauw en paars van de bloemen zou noemen dat dit landschap tot een sprookje maken. We zien geen Hobbit of Teletubbie, wel veel road kill (aangereden dieren) en vogels met zelfmoordneigingen. Het blijken Myne birds te zijn die (met hun rug naar de weg??) op road kill aan het wachten zijn......Onze eerste rit gaat naar Rotorua (230 km).

Terug van weggeweest.....weer aan het bloggen.....bedankt voor de reacties!!!

Lieve mensen,

Wat leuk dat we zoveel reacties hebben gekregen, het bijhouden van een blog vereist toch wat discipline en aangezien we dat vergeten zijn in te pakken, hebben jullie even moeten wachten op onze reisverhalen........We vinden het in ieder geval super leuk dat het gelezen wordt!!!

Bedankt voor de leuke reacties!! Thanks voor de vleiende reacties over de verhalen, mocht ik ooit het schrijverspad op gaan dan heb ik in ieder geval lezerspubliek hahahah

Weet niet hoe ik per persoon moet terug reageren, dus doe het effe zo......in willekeurige volgorde ;-). Als jullie ons een prive bericht willen sturen kan dat op [email protected]

@Carlien

Leuk dat je het volgt! Heb je ook wat te doen op dat lege kantoor hahaha! Inmiddels druk met je huisje denk ik? Ben in Nieuw Zeeland naar het Te Papa museum geweest.....Echt iets voor je pa denk ik, Museum meets pretpark.....Groetjes aan de collega's!

@Jaap / collega's

Goed om te weten dat het werk gewoon gedaan wordt, ondanks Soeresh (alias Dype) zijn afwezigheid ;-). Ondertussen vermaken wij jullie nog wat met onze reisverhalen ;-) Hopen dat Soeresh het in April allemaal wel kan vinden in Amsterdam en de nieuwe locatie.......

@Marlene Khala

Hoi Khala, wat leuk dat u het heeft gevonden, wist niet dat u het ook via google kon vinden....mama is er niet zo handig mee geloof ik;-) Het is grappig, ik moest veel aan u denken, alles is cricket in australie en NZwat de klok slaat hahaha ze hebben zelf cricket hooligans!

Groetjes aan de anderen!

@Marianne Khaki

Hoi Khaki, leuk dat u in Suriname ook mee leest....het is echt een ervaring, hoor. Gelukkig kunnen we hier op heel veel plekken onze kleren wassen. Weet u nog wat we hadden het over wat wel en niet in te pakken.....U had m'n koffer moeten zien. Echt een klein ding. Ik was er zo trots op! Groetjes aan kakka

@Pa

Hey Pa, leuk dat jij een van mijn fanatieke lezers bent......Leuk je reacties..We roepen hier regelmatig op jouw manier Schit -te-rend hahaha...... Hoop dat alles goed gaat in Sur..Het tijdsverschilmet NZ wasecht belachelijk he....we leefden maar zeven uur op dezelfde dag (17 uur verschil!!).En ik denk dat we in die zeven uur allebei lagen te slapen hahaha..Nu is het weer wat minder, nu we in Azie zijn......Ik zie je in April paps!! Dan zijn we allebei weer terug bij de Don ;-)

@Sharita

Sis, ben zo blij dat ik je regelmatig kan bellen, je reacties zijn leuk, maar i need a chat once in a while! Love ya sis!

@Richard, Sandra en the Gang

Leuk dat Adji door jullie de verhalen ook een beetje kon volgen! Hoe was Brazilie? We zijn benieuwd naar jullie ervaringen! Als we terug zijn moeten we snel eens bijpraten. Jullie berichtje van 4 maart kwam als geroepen. het is ook zo, soms wil je weer terug naar je eigen huis. Het is goed om er aan te blijven denken dat als je eenmaal thuis bent......je weer verlangt naar de tropische oorden en vakantie!!

@Zahira

Hey Meid, hoe gaat het met je.....Ben benieuwd naar je plannen....verwacht een businessplan als ik terug ben hahahaha! Website ziet er goed uit!!! Leuk dat je de blog net een boek vindt....eindelijk iets opbeurends na dat deprimerende Precious. Heb het hier gekocht (heb het uit) maar echt een aangrijpend boek hoor! Verder zag ik op Hyves, dat MJ's z'n geest in Zuidoos t is neergestreken....die foto is te schattig! Geef ze allemaal een dikke brassa!

@Zorina

Hoop dat alles qua gezondheid weer wat beter gaat, het weer schijnt maar niet op te houden he....Leuk dat je mijn verhalen vermakelijk vind, wacht maar tot ik ze face tot face met alle gebaren, geluiden etc ga vertellen hahaha En oh my god shoppen in Azie is heavenly....moet steeds aan jou denken, vooral tijdens het afdingen hahahaha (kus aan je mannen)

@Gita

Jij vindt onze blog interessant, wij zijn benieuwd hoe al je plannen ervoor staan als we terug zijn. Er is veel aan de gang he? Australie was mooi, Nieuw Zeeland is helemaal te gek! Jullie moeten dit ook doen. Er zijn hier zoveel jonge gezinnen! Knuffels voor Tris en Etienne

@Robert Khaloe

Khaloe dit is de plek om schilderinspiratie op te doen! Na elke bocht verandert het landschap en kun je weer een ander schilderij maken, echt prachtig! De kleuren, de lichtval....u zou het moeten zien...Ik had u een sms-je gestuurd op khala's telefoon, heeft u het ontvangen?

@Karishma

Hey Karishje! Hoe gaat het met je? Goed om te horen dat alles goed gaat met jou en de kleine! De tijd vliegt echt he! Geniet nog maar even van je lange avonden en het uitslapen ;-) als de baby niet te druk is...... Als je niet meer zwanger bent en weer in Hong Kong, moet je het treintje toch nog even proberen hoor! Echt een ervaring....alles verder al geregeld, voor de kleine? Doe je rustig aan? Knuffie voor de Pa to be!

@Faryal en de mannen

He boe, blijf je het allemaal volgen? Hoe is het verder allemaal? Doe je de groeten aan al je mannen?

@ Dorinda, Frans en Kiana

Hey!!!! Leuk dat je ook aan het lezen bent geslagen. Te grappig dat Kiana nu ook haar grenzen opzoekt, die Frans.....moet ie nu ineens de strenge pappa uithangen.....terwijl hij Kiana in haar prachtige ogen moet kijken......zware klus......hahahaha..... Ach en af en toe een oogje toe knijpen kan vast geen kwaad, toch??? See you soon baby!

@ Sheetal

Hey Sheet, alles goed......ik zou je zeker aanraden zoiets ook een keer te doen, onvergetelijk en super lekker, geen stress, lekker eten en geweldige dingen zien. Ben benieuwd hoe het nu met je gaat. Als ik terug ben kletsen we in details bij!!!

@Mamma

Ma, jouw reactie was de grootste verrassing van allemaal, als ik terug ben je een echte whizzkid!! Mis je wel hoor......X-je

Mocht ik nog iemand zijn vergeten, ik vind het super dat jullie het interressant genoeg vinden om te lezen, ik hoop het jullie in April allemaal nog eens in geuren en kleuren te vertellen!!!

Veel liefs, Parveen en Dype

Cairns: Final Ozzie Destination (1 t/m 6 februari)

Eerlijk gezegd had ik het de afgelopen dagen wel even gehad met Ozzie, met regenwoud, stranden, flipflops, blootvoets lopende mensen,etc etc......(omgaan met tegenslagen is niet een van mijn kwaliteiten ;-) In Cairns heb ik een openbaring, i'm a city girl! We zitten in een heerlijk appartement (inclusief vaatwasser !!!) dat naast het grootste winkelcentrum van Cairns staat.......het voelt als een warm bad..;-)..dit had ik nodig!!

2 februari 2010

Na een dagje niets doen (en wasjes draaien) gaan we naar Kuranda.Een prachtige treinreis heen, langs watervallen en schitterende bergtoppen. Kuranda zelf is een toeristische verkoopgelegenheid (waar we trouwens weer ons liedje horen! Derde keer tijdens deze vakantie!!). Daarna gaan we naar een wildlife park en rijden in een amfibie- voertuig door het regenwoud, zo de rivier in!! Daarna krijgen we van een aboriginals stam nog wat lessen in speerwerpen, didgeridoo spelen en boomerang gooien (Lesje: die komen niet vanzelf terug, it's all in the technique).

Tussendoor gaanwe voor de Cuddle-a-koala-photo, de foto is echt te grappig, onze koala kijkt echt zo verveeld! Die beesten zijn zo schattig, ze slapen trouwens 16 uur per dag ( ik voel verwantschap hahaha), maar de mannetjes stinken enorm.....ik ruik Sam the koala de hele dag nog!!!

Op de weg terug kunnen we met de kabelbaan, supervet uitzicht en......superhoog....maar Dype is een bikkel en we stappen toch samen in.......Het is prachtig, totdat we op het hoogste punt komen waar net een ‘stormpje' overwaait. Onze gondola, zwiept heen en weer en we zien de dood in de ogen ;-). Onze angst is niet overdreven,want daarna zetten ze de kabelbaan even stil. Ik heb tijdens het zwiepen de camera nog aan staan, dus we hebben in ieder geval één gedenkwaardige homevideo!

3 februari 2010

Vandaaggaan we naar Port Duglas en Cape Tribulation. Port Douglas is een chique relaxte badplaats. Cape Tribulation staat op de werelderfgoedlijst, omdat het regenwoud in de zee eindigt, schijnt uniek te zijn. Degene die Cape Tribulation zijn naam gaf (volgens mij Capitain Cook) was niet in een opperbest humeur, want hij noemde twee bergen in de buurt Mount Misery en Mount Sorrow...(ik voel verwantschap ;-). Tijdens deze trip krijgen we eindelijk de kans de Aussie friends (die hier ook zijn) eens goed op de foto te zetten. Officieel zijn het dus geen vleermuizen, maar Flying Foxes. Ze vliegen niet op sonar, maar op zicht en geheugen (-?!- net zo onbetrouwbaar wat mij betreft) en dragen ook iets rabies-achtigs met zich mee.( Ik weet genoeg!).

Op het strand van Cape Tribulation leeft een beestje Sand Blower (of Bubbler???)genaamd...het graaft het een gat met z'n mond en spuugt de balletjes zand omhoog. Totaal willekeurig, maar er verschijnen dus hele mooie patronen op het strand......De zee mogen we trouwens niet in, want een van Australische pijnlijkste en meest dodelijke wezens verblijven deze periode aan de kust....de box jellyfish

Later gaan we met een boot langs de Daintree river op zoek naar krokodillen! De grote zijn in deze tijd van het jaar niet hier en we zien dus wat kleinere van 1 tot 3 jaar. Onze gids verteld dat ze op deze leeftijd veel natuurlijke vijanden hebben en dus heel stil blijven liggen in de hoop dat niemand ze ziet.....Terwijl wij dus met z'n allen foto's van hen aan het maken zijn, denken de kleineCrocies, ik hoop dat ze me niet zien......niet bewegen, niet bewegen........

4 februari 2010

Vandaag zouden we eigenlijk worden opgehaald voor een snorkeling trip op de Great Barrier Reef, maar ze vergeten ons op te halen.......(wat hebben we toch met de geplande boottrips???). Dus een verplicht dagje rust en voorbereiden op Nieuw Zeeland!

5 februari 2010

Vandaag is het dan zo ver we gaan naar de Great Barrier Reef! Als we aan boord komen, loopt de Kapitein al naar ons toe ‘we apologise for yesterday!' We krijgen twee gratis drankjes en petjes met daarop het logo van de organisatie (cadeaus voor thuis zijn dus ook weer binnen ;-)) We varen naar een ponton in het water. Ik wil een introductieduik doen (heb in Nederland al geoefend), maar je moet je medische status opgeven en ze durven het (vanwege m'n oog) niet aan. Super balen, maar er is zoveel ‘bovennatuurlijke' tegenwerking geweest om ons op een boot te krijgen(eerst de twee keer the Whitsundays wat niet doorging, daarna werden we niet opgehaald in Cairns). Ik begin te geloven dat het wel ergens goed voor zal zijn en ga gewoon lekker snorkelen met Dype. Ze hebben ook een halve onderzeeer, waarmee je ook onder water kunt kijken, Het koraal is prachtig en de vissen ook. We zien geen schildpadden en vinden Nemo ook niet, maar het is prachtig....super indrukwekkend..........alleen het koraal al!!!

Daarna test ik nog even de Sunlover cruise-spuugzakjes (ben ontzettend ziek van de tocht met de onderzeeer). En ookhier zijn die van prima kwaliteit! We gaan terug....en kunnen terug kijken op niet alleen een fantastische dag, maar ook een fantastische vakantie in Ozzie!! Morgen maken we de oversteek naar Auckland (via Sydney) en kan ons avontuur in Nieuw Zeeland beginnen.

6 februari 2010

We gaan naar het vliegveld in een Prius, dis taxibedrijf rijdt alleen met Priusi (is daar al een meervoud voor hahaha). We worden weer in de watten gelegd door Quantas! Alleen moeten we in Sydney even rennen om de overstap te halen. We redden het gelukkig net en we're on or way for Auckland!!!

The Whitsundays.........Somethings are just not meant to be.......

Om 14.00 komen we aan in Airlie Beach! Ik heb me enorm verheugd op Airlie Beach, want hier gaan we drie dagen op een boot naar de Whitsundays. Ik heb een paar keer gebeld (vanuit Hong Kong en Brisbane) om er zeker van te zijn dat het door zou gaan. En No worries mate het zou allemaal doorgaan. Als ik daar aankom, blijkt m'n voorgevoel te kloppen. De vaart gaat niet door, de mensen van de powerplay catamaran laten vervolgens niets van zich horen. Ik ben er echt ziek van. We hebben de hele vakantie rond deze trip geboekt.....arghhhh......als ik terug kom, ga ik dit op alle forums melden.....mijn wraak zal zoet zijn ...hahaha.

We boeken voor de volgende dag een dagtrip naar de Whitsundays. 's Ochtends staan we aan de kant en moeten even slikken, de zee is wild. Alle boottrips worden afgelast, maar onze trip gaat door (oh Joy!!). De gids is wel eerlijk en zegt dat het varen geen pretje zal zijn, Whitehaven beach niet het plaatje van de foto's zal zijn en snorkelen waarschijnlijk niet zal gaan. Bovendien verwachten ze op de terugweg golven van zo'n vier meter. We weten genoeg....we are canceling this......wat gelukkig ook kon.......gezien de weersomstandigheden (25- 30 knopen voor degenen die het wat zegt). Blijkbaar zijn de Whitsundays not for us.....daarom vervroegen we onze bus naar Cairns met een dag (14.00 - 00.30) en vertrekken als de wiedeweerga uit Airlie Beach, een geflopt hoofdstuk dat we zo snel mogelijk willen afsluiten.

De buschauffeur laat ons niet instappen voordat we een waiver tekenen. De weg ter hoogte van Townsville zijn overspoeld en het kan dus lang duren of we de bus kan worden teruggestuurd, dat is eerder die dag al gebeurd. We nemen de gok, we zitten liever ‘vast' in de bus dan nog een minuut langer in Airlie Beach (hahahaha). Gelukkig gaat alles goed. Tegen de tijd dat we bij Townsville zijn, is het water gezakt en kunnen we doorrijden naar Cairns. In Airlie Beach heb ik een Nederlands boek gekocht (dat kon daar!) Het is de Weduwnaar van Kluun. Ik wist niet dat hij in dit boek ook een reis maakt met z'n dochtertje langs dezelfde route. Hij staat zelfs op dezelfde camping in Airlie Beach (grappig, he). In zijn verhaal gaat er ook het een en ander mis, dat geeft een mens weer hoop......ja gedeelde smart is halve smart....Ik lees het boek in een keer uit.....(BTW geen aanrader voor ouders, not your cup of tea...trust me! Echt niet lezen hoor) Wat ik grappig vond in het boek is dat het Kluun ook opvalt dat de Ozziesheel veelwoorden 'verkinderlijken'. Alles wordt verkleind....Brekkie (breakfast), Mozzies (mosquito's), Sickie (voor een ziektedag) en hun national pride ACDC.....noemen ze Acca Decca (???).