Heading North!! Frasier Island

Heading North !!!!

Vandaag pakken we Greyhound Nummer 2. Route Brisbane to Hervey Bay. (15.00 - 21.00). Het is een mooie route,maar ik ben blij dat we dit met de bus doen en niet zelf rijden, nu kunnen we af en toe een dutje doen (hahaha). Als m'n pa mee was geweest zou die me continu vertellen dat ‘we dit in Suriname ook hebben' hahaha En inderdaad dit stuk van Aussie doet me ook veel aan Suriname denken. We komen om 21.00 in Hervey Bay aan en het is uitgestorven. Tijdens deze reis verbaast het me sowieso dat alles vroeg dicht gaat en dat hotelrecepties na 20.00 niet meer bemand zijn...maar ach no worries mate....

Het hotel (Ramada Inn) is helemaal top van het type dat je welkom heet op het flatscreenbeeld ;-), ik zou hier wel een week willen blijven! Maar no can do, morgen gaan we naar Frasier Island! Het grootste zandeiland ter wereld. We doen een dagtrip en stappen op het eiland in een grote bus op grote wielen (een 4WD). We moeten onze gordels om doen en dat is maar goed ook, want er zijn echt momenten dat we gelanceerd worden en even onze stoelen niet meer onder ons voelen. Het aparte van Frasier Island is dat er op dat grote zandeiland dus gewoon een tropisch regenwoud groeit.

Het water is superhelder in de kreekjes en het strand is de snelweg van het eiland! Er rijden niet alleen auto's, maar erlanden ook kleine vliegtuigjes. Je kunt met het vliegtuigje landen en opstijgen (maar dan in andere volgorde ;-) van het strand en het eiland vanuit een bird's eye view bekijken. Dype overwint z'n angst voor hoogte en vindt dat we dat moeten doen, we gaan ervoor!!

Onze piloot Tiger (echt een stoere naam he! Niet die nu in therapie zit trouwens....) laat ons het eiland van bovenaf zien. Prachtig regenwoud en meren (waaronder Butterfly lake). Nadat Tiger ons weer veilig op het strand heeft afgezetgaan we weer met de busnaar Lake MacKenzie. Op de weg daar naar toe vliegt er een band van de bus.....we moeten allemaal uistappen....het lijkt wel een aflevering van Lost....40 man wachtend op hulp in het regenwoud. We hebben na reparatie gelukkig nog genoeg tijd bij Lake MacKenzie....Het lijkt wel of ze een kraan hebben open gedraaid en het meer daarmee hebben gevuld! Het water is superhelder...schit-te-rend! Dit had ik niet willen missen. Op de weg terug in Hervey Bayhopt een kangeroe langs onze bus een stukje met ons mee, wat zijn het toch uitzonderlijke dieren.

Vanavond wordt pittig. We zijn rond 19.00 terug, dan gaan we eten en dan moeten we in dit uitgestorven gat op de bus van 00.30 naar Airlie Beach wachten (daar zullen we de volgende dag om 14.00 aan komen). Tijdens het eten zien we een grote groep van mijn aussie vrienden over vliegen (yes these are bats).Ze vliegen zomers dagelijks van Airlie Beach naar Frasier Island om 19.00 precies! Van een taxichauffeur horen we dat het er ongeveer 2 miljoen zijn....dat kan wel kloppen want het duurde dik 20 minuten voordat ze overgevlogen waren.

Brisbane en Moreton Island

25 januari

Vandaag gaan we Sydney verlaten, op naar de Sunshine coast. We vliegen eerst naar Byron Bay en vandaar pakken we de Greyhound bus naar Brisbane. Dit is onze laatste binnenlandse vlucht met Tiger Airways, vanaf nu gaan we met de Greyhound-bus verder richting Cairns. First stop Brisbane.

Brisbane is sooooo laid back, het doet me aan San Diego denken. Een grote stad, maar toch een relaxte sfeer. In Brisbane begint ook het wat luxere gedeelte van onze reis (mede mogelijk gemaakt door een aantal sponsors ;-) . Heerlijk een lekker grote hotelkamer met dito badkamer.

We lopen langs de rivier, richting stad ( ik denk twee kilometer) en nemen ons voor ergens lekker te gaan eten....eerst willen we nog een petje kopen voor Australia day (26 januari)....we hebben allebei wat gevonden, maar als ik wil afrekenen, blijkt dus dat we de portemonee vegeten zijn....(ja ja ja ja, ik hoor jullie thuis al lachen) op dat moment was het echter niet zo lachen. Met onze hongerige maagjes lopen we weer terug (diezelfde twee kilometer). We kunnen zelfs niet genieten van de Parklands, langs de rivier is een strand gecrëeerd waarin je gratis kunt zwemmen (echt heel mooi). Eenmaal op de hotelkamer bestellen we een pizza (ook lekker!).

26 januari

Vandaag is het Australia day....zeg maar koninginnedag down under. Omdat ik tijdens het plannen van deze reis nog nooit van deze dag gehoord had, gaat dit festijn een beetje aan ons voorbij....wij gaan namelijk naar Moreton Island. Het tweede grootste zand eiland ter wereld. Het is een plaatje om te zien. Hier is een groot resort, waar we een desert safari (met 4WD door de zandduinen) maken, genieten van een lunch buffet en aan het eind van de dag de mogelijkheid hebben om een groep wilde dolfijnen te voeren (Yeah!!!!).

Deze groep dolfijnen komt al vanaf de jaren 90 naar het eiland en verschijnt elke avond om daar door de bezoekers gevoerd te worden. Dype en ik doen ook mee en we mogen een moeder en haar kindje voeren. Echt super leuk om te doen! (foto's volgen). Op de weg terug in de taxi, voel ik ineens iets tegen mn billen aan trillen. De vorige klant is zijn telefoon op de achterbank vergeten. Ik geef de telefoon aan de taxichauffeur die onze meter stop zet en de telefoon terug brengt. De eigenaar van de telefoon zegt ‘Here's fourty dollars, bring these guys home for free'. De taxichauffeur, die waarschijnlijk denkt dat we het niet gehoord hebben, laat ons uiteindelijk 20 dollar in plaats van 35 dollar betalen. De rest stopt ie in zijn zak....hmmmm.....hij gelooft duidelijk meer in een win-win situatie.... ik laat het maar aan zijn geweten over....We komen tegen 22 uur aan in de stad, en dan is van Australia day helemaal niets meer te merken...niet écht koninginnedag Down under dus....

Sydney 21 januari 2010 t/m 24 januari

21 januari 2010

Vandaag verlaten we de outback! Ik vond het geweldig, maar vind het ook leuk dat we weer wat anders gaan doen. Op het vliegveld in Alice Springs komen we Du nog tegen. We vliegen samen naar Melbourne en wij vliegen dan direct verder naar Sydney. Du heeft kaarten voor Melbourne Open gekocht, Dype en ik proberen ‘m over te halen om te gaan streaken en heel hard onze namen te roepen....hij ziet het nog zitten ook. De volgende dagen kijken we in spanning naar Australian Open....helaas onze Koreaanse vriend stelt teleur.

Na twee korte vluchten zitten we in Sydney. We zitten in Kings Cross, zeg maar de onderbuik van Sydney. De lichten Girls, Girls, Girls knipperen ons tegemoet en het ontwijken van junks en de dronkaards is hier een sport te noemen. Het is zeg de Nieuwmarkt - Ozzie style.

Daarna eten we in Chinatown en nog lekkerder dan we in Hong Kong gedaan hebben . Het gaat er steeds beter uitzien, want tot nu toe kan Sydney ons niet echt bekoren, Het type randfiguur lijkt hier z'n oorsprong te hebben, de trein is vies, je gaat bijna terug verlangen naar de Outback....hmmm(???)

22 januari 2010

De volgende dag vroeg op, we maken een ontbijtje in het hotel en gaan op pad. We hebben een OV Pas gekocht, die ook voor alle ferries geldt,we spreken af om ze allemaal te pakken (ook hier blijven we Nederlanders ;-). We gaan naar de Circular Quay. Als we met de trein daar aankomen, zie ik ze meteen......... het Opera House en de Harbour Bridge. Mijn liefde voor Sydney groeit. In nog geen week tijd zien we met onze eigen ogen niet alleen ‘de Rock der Rocks', maar ook deze twee Australische iconen. Dype begint met z'n fotosessies. We nemen een paar ferries en zien de haven van verschillende kanten. Daarna gaan we naar The Rocks, het is een historische buurt van Melbourne (de oudste straat). We eten op de nightmarket, echt een geweldig fenomeen. Nu proberen we een keer Ethiopisch.....superlekker. (voor alle hindoestanen, als je ooit in het buitenland je moeders homecooking mist, ga dan op zoek naar een Ethiopisch restaurant....Echt een aanrader). Daarna gaan we nog naar de Darling Harbour. Een supergezellig haventje met allemaal uitgaansgelegenheden en straatartiesten.

Als we terug naar het hotel lopen zien we nog hele grote vogels vliegen, echt groot....Zijn dit vogels of zijn dit enorme vleermuizen....Dype lacht me uit, ik zie overal gevaar....we lopen nog even door Chinatown (ook weer een nightmarket) en dan lekker slapen.

23 januari / 24 januari 2010

De laatste dagen staan Manly Beach en Bondi Beach op het programma, dat doen we natuurlijk ook per ferry! Als we bij de Circular Quay zijn, speelt een saxofonist, Is this love van Bob Marley (ons liedje!!) Ik vind het superromantisch, Dype vindt het toeval (?!).

Op Manly beach zijn roeiwedstrijden, wie zien allemaal jongeren met een zeekano (weet niet of dit zo heet, en anders zouden ze het zo moeten noemen) de zee in peddelen tot een bepaald punt en dan weer terugkomen. Sommige wedstrijden zijn in estaffette vorm. Er zijn verschillende wedstrijden en het strand staat dan ook vol met gespierde baywatch-achtige girls and boys......wij eten nog een ijsje en gaan weer terug....

Manly beach en Bondi beach zijn dé stranden van Sydney, daar waar de surfcultuur is begonnen. Ik denk dat de Photoshop-cultuur daar is begonnen, want de foto's van deze stranden zien er geweldig uit. In het echt valt het echter tegen. Bondi Beach (daar gaan we de volgende dag naar toe) is klein en ook niet echt mooi. Maar goed, het moet gezegd worden, wij hebben er ook niet gesurfd en gezwommen, misschien levert dat een heel andere ervaring op....(ik wil mijn surfminnende vriendjes en vriendinnetjes niet voor het surfboard stoten)

Ons laatste avondmaal in Sydney eten we in Darling Harbour. Daar zie ik ze weer en het zijn geen vogels, het is geen vliegtuig.......het zijn dus echt gewoon enorme vleermuizen.....Dype kijkt nu eens goed en geeft me gelijk. We kunnen ze niet op foto zetten (maar for the non-believers.....google ze! ...sydney / bats /darling harbour). Omdat ik dat geen vertrouwen heb in het sonar systeem van de vleermuis wil ik met een omweg teruglopen naar het hotel. Ik laat Dype (die vindt dat ik me aanstel) zelfs een CD kopen met verschrikkelijke house/aboriginal muziek, zodat we niet langs de vleermuizen hoeven te lopen.

Alice Springs: Get me out(back)ta here!

20 januari 2010

Vandaag liggen we lekker in onze hotelkamer filmpjes te kijken. Er is in Alice Springs niets te doen, en ik zou er zo snel mogelijk weg willen. We gebruiken vandaag dus om alle kleren te wassen en lekker uit te rusten. Vanavond gaan we barbeque-en!

Ik ben een gelukkig mens, we hebben een fantastische trip (Ayer's Rock is Awesome, mate!!!!) achter de rug en nog zoveel mooie fantastische vooruitzichten. Het leven is geweldig!

Slapen onder de mooiste sterrenhemel ooit....

Om 6.30 rijdt een busje met ongeveer 20 mensen voor. In de trailer die achter de bus hangt, doen we onze rugzakken en stappen in.

Als we binnenstappen zie ik voornamelijk tieners. Ik hou eigenlijk niet zo van groepsreizen en in ben benieuwd hoe het hier zal gaan. We kunnen niet naast elkaar zitten. Dype zit naast de chauffeur voorin en ik een aantal stoelen daarachter, gelukkig wel in een stoel alleen.

Onderweg moeten we met een markeerstift op het raam waar we zitten opschrijven hoe we heten en waar we vandaan komen. De chauffeur Sam en Dype zijn meteen grote vrienden ‘oh men i can see your a wild one, Dype!!!'.

Met m'n nul komma nulkampeer ervaring ben ik best wel zenuwachtig voor deze trip. Ik heb geen idee wat we mee moeten nemen, of het koud wordt, hoe ik het zal vinden....etc etc....Sam zet echter de radio aan en we rijden door de Outback, Ik krijg kriebels in mijn buik, en begin het toch echt een avontuur te vinden.

We rijden naar de Kings Canyon (zo'n zes uur rijden) en beginnen met een hike van 3,5 uur om 12 uur in de middag (!!!). Het is zo'n 40 graden. Onderweg hebben we al de instructie gekregen om water(ongeveer 3 liter) te drinken, want anders kun je last krijgen van dehydratie etc. De hike begint met een klim die heart attack hill heet..... Al snel hou ik het voor gezien. Het omhoog klimmen vind ik doodeng, en de hitte is niet te houden. Dype en ik doen samen een kortere wandeling van een uur, door de vallei van de canyon. Ik moet steeds aan m'n vader denken die zei:' genieten, alles kan, niets moet'. Nou paps bij deze! Zelfs na deze makkelijke wandeling word ik onwel, de hitte is gewoon echt mijn ding niet. Omdat ik al slechte ervaringen heb met hitte en de zon (ooit een zonnesteek opgelopen), neem ik me voor selectief te zijn met de dingen waar ik wel en niet aan mee doe.

Na de wandeling rijden we door de Outback naar de plek waar we zullen gaan kamperen. Eerst stoppen we nog langs een plek langs de weg waar we hout gaan verzamelen voor het kampvuur (ja echt, dat hebben we gedaan...)

We komen op onze kampeerplek aan en....... nou ja...... het overal kunnen zijn, want er is hier gewoon niets. Het is gewoon een vlakte in de Outback, kan ook niet zeggen dat het een open vlakte, want de hele Outback is een groteopen vlakte. Op instructies van Sam beginnen we aan het avondeten (pasta bolognese). Het eten is goed te eten. Ik heb alleen enorme hoofdpijn van de wandeling in de zon. Daarna kleden we ons om en kruipen we in onze Swags. Een soort van bodyback met een matrasje erin. Je kunt er met je slaapzak in. Die hebben we niet en we hebben er ook niet een van te voren gereserveerd dus we kruipen er zo in. De sterrenhemel is prachtig, ik heb nog nooit zoiets moois gezien. Je ziet duizenden sterren.

Ik ben er zeker van dat ik zo in slaap zal vallen, maar niet is minder waar. Ik hoor iedereen om me heen in slaap vallen, maar ik kan de slaap niet vatten. Zelfs Dype, die zegt dat hij echt niet zal kunnen slapen, valt in slaap. Daar lig ik dan, langzaam raak ik in paniek, de uren gaan voorbij en de sterrenhemel kan me ook niet meer boeien. Ik krijg het koud en kan wel janken (echt letterlijk he). Bovendien moet ik ook plassen. Had ik al verteld dat we dat gewoon in de buitenlucht moesten doen. Voordat we in slaap vielen gaf Sam aan dat er dingo's voorbij konden komen (but no worries, they are scared shitless for humans...... ik denk: yeah right mate) .

Om 03.45 trek ik het niet meer en maak Dype wakker. Samen gaan we in de Outback naar het ‘toilet' en er blijken nog slaapzakken over te zijn. Om 5.30 wordt ik weer wakker en voel me stukken beter.

18 januari 2010

's Ochtends na het ontbijt rijden we naar een camping waar we ons snel kunnen opfrissen. Ik dacht dat de motten bij Alice Springs erg waren, maar dat neem ik bij deze terug. In de douche- en toiletruimte vliegen honderden (als het er geen duizend zijn) motten in verschillende maten. Zoiets heb ik nog nooit gezien (Yuck!). Vanavond zullen we hier slapen. Ik kom tot de conclusie dat ik (vreemd genoeg) liever in de buitenlucht naar de WC ga, dan in een hokje met tientallen motten te zitten......................

We rijden nu naar ‘The Olgas' (Kata Tjuta) een rotsformatie op zo'n 50 kilometer van Uluru af. De Olga's zijn spectaculair en ik vind ze nu al mooier dan Ayers Rock. Bij de Olga's staat ook een hike van 3,5 uur op de planning. Omdat het inmiddels alweer 11.00 uur is, pas ik en ga ik met een boekje onder een afdakje zitten. Dype gaat wel mee. Als de groep terug komt maken we lunch (wraps) en stappen we in de bus, op naar de rots der rotsen, Ayers Rock, of zoals de aboriginals zeggen ‘Uluru'.

Alles wat ik zei over de Olga's neem ik terug. Voor de aboriginals is Uluru een heilige plek en ik geloof dat helemaal. Met open mond kan ik m'n ogen niet van Ayer's Rock af houden, ik vind het echt een magische plek. We gaan naar een cultureel centrum van de aboriginals en Sam vraagt ons alles wat we zien met een open mind tot ons te nemen. In het cultureel centrum lezen we de aboroginalverhalen over de ontstaanswijze van Uluru. Het zijn mythische verhalen met daarin slangen, dingo's etc. De kunst van de aboriginals is vergelijkbaar met de hieroglyfen en vertellen een verhaal.

Daarna lopen we langs een stuk van Uluru en zien we rotstekeningen. Sam verteld ons ook over de aboriginals en de manier waarop zij in hun eigen land zijn behandeld. Woorden schieten tekort. Ineens begrijp ik die onvriendelijke blikken.

Na de bezetting zijn de aboriginals letterlijk als dieren behandeld. In de Australische wet vielen zij tot het begin van de twintigste eeuw nog onder de wet voor flora en fauna! Het vermoorden van een aboriginal was dus niet strafbaar. Er is zelfs een periode geweest dat de Australische autoriteiten alle kinderen weghaalden uit de gezinnen om ze te ‘redden'. De kinderen werden in tehuizen gestopt en heropgevoed. Dit heeft er toe geleid dat de veel van de cultuur verloren is gegaan, het kon niet doorgegeven worden aan de volgende generatie. Van de 250 variaties van de aboriganal cultuur zijn er nog maar zo'n 70 over. Ik neem me voor om het boek White Rabbit Fence te gaan lezen.

Omdat ook de assimilatie niet werkte, heeft de overheid alles terug gedraaid en de mensen weer naar hun woongebieden gestuurd. Er leeft dus nu een hele generatie die opgegroeid zijn in dergelijke tehuizen, hun eigen cultuur niet kennen en weer teruggestuurd zijn. De hele situatie is ongelofelijk....Sam verteld dat ze vaak ook geen idee hebben van geld en hoe er mee om te gaan...hun hele cultuur is gericht op de natuur en werken met de natuur. Hij verteld over de aboriginals. Zij geloven dat je met elke voetstap die je op aarde zet een indruk achter laat. Dat alles wat je neemt van de aarde ook terug moet geven. Veel van de dingen die hij noemt, doen me denken aan de film Avatar. Ik vind het opvallend dat de aboriginals nooit echt verzet hebben geboden.

Pas sinds de jaren 70 (!) hebben de aboriginals dezelfde rechten als andere australiers en is de overheid begonnen hun rechten terug te geven. Nogmaals ongelofelijk. Een van rechten is dus het bezit van Uluru en Kata Tjuta. In principe staan deze formaties nu dus in een ander land .

Over een punt zijn ze het echter niet eens geworden het beklimmen van Uluru. Voor de Aboriginals is dit een initiatie ritueel voor de aboriginaljongens naar het man zijn. Zij geven aan dat ze liever niet hebben dat je Uluru beklimt. Het is echter zo'n grote inkomstenbron voor de overheid dat ze het niet willen verbieden. Sam verteld ons dit en laat het aan iedereen of ze de volgende dag Ayers Rock willen beklimmen. Ongelofelijk maar waar, we hebben drie klimmers in de groep, gelukkig (!) is de rots om weersomstandigheden gesloten.

Na dit alles rijden we naar een uitkijkplek, we zijn niet de enigen en kijken onder het genot van een drankje naar de zonsondergang op Ayers Rock. Intussen maakt Sam daar het avondeten en eten we dat daar gezellig op. Ik begin dit steeds leuker te vinden.

We rijden 's avonds naar de camping....hier kunnen we eindelijk douchen met al onze mot vriendjes en duiken we voor de laatste keer in onze swag. Dit keer val ik (weer genietend van de sterrenhemel) wel meteen in slaap en ben ik heel blij dat we deze trip gemaakt hebben. Ik vind het geweldig!!!

19 januari 2010

's Ochtends hoor ik een groep dingo's janken als een echte aboriginals probeer ik te luisteren of ze dichter bij komen, dat is gelukkig niet zo. We rijden om 4.00 weg om nu te genieten van de zonsopkomst en een ontbijtje. Ik eet dat van mij in de bus op, want samen met de zon komen in centraal australie ook de vliegen op. Je wordt er echt helemaal gek van. Heel veel mensen lopen hier ook met een netje op....echt een aanrader....

Daarna rijden we naar Ayers Rock en maken we een wandeling van twee uur rond de basis. Omdat het nog vroeg in de ochtend is en niet te warm, doe ik mee. Daarna gaan we terug naar Alice Springs. Onderweg doen we nog twee spelletjes, het raden van film soundtracks en artiesten. We doen dit in teams en het is hartstikke gezellig. Iedereen moet hartstikke lachen om Dype. Hij is continu foto's aan het maken. Ook als iedereen in de bus ligt te slapen is Dype druk met z'n toestel in de weer. Iedereen in de groep is dol op Dype! We hebben een superleuke groep. Isabel en Sergio, twee Zwitserse vrienden met een Spaanse achtergrond. Isabel is advocate en aan het nadenken over wat ze hierna zou willen gaan doen. Sergio gaat na de vakantie in London wonen. Olivier: een franssprekende Belg. Hij reist aleen en heeft dit altijd al willen doen. Zijn reis is nu begonnen en hij gaat in totaal

6 maanden reizen. Du een Koreaanse jongen van 22 die tot een jaar geleden geen Engels sprak. Hij heeft elf maanden in Noosa gewerkt in een keuken en spreekt het het nu hartstikke goed. Hij is echt een schatje. Bij elke maaltijd zegt hij `Enjoy your dinner´ en na afloop loopt hij naar Sam en bedankt hem voor een heerlijke maaltijd (zo schattig!!!). Toen weop het vliegveld in Melbourne afscheid van elkaar namen, ging hij met z''n handen in de lucht staan en riep'I will miss you guys so much!!!'Verder zijn er nog drie Engelsen, twee jonge jongens (Ash en Dave) en een vader (Alan). Engelse zijn een beetje luidruchtig, maar ze maakten het wel gezellig, we liggen echt in een deuk met die gasten. Achter in de bus zaten nog een paar Fransen en Duitsers, maar daar hebben we weinig van meegekregen.

Als we terug zijn in Alice Springs en opgefrist zijn gaan we nog een hapje eten met z'n allen en wisselen we e-mailadressen uit.

Het uitgaansleven van Alice Springs bestaat uit een pub die om 11.00 dicht gaat en een club Bojangles (echt te grappig) waar voornamelijk dronken toeristen komen. Er zijn laarzen op het plafond en alles is omgekeerd gemaakt, de deuren gaan omgekeerd open en de kranenknoppen horen bij andere kranen, grappig gedaan. Verder stelt het niet veel voor en we gaan dus.

Now for something totally different: The Outback

16 januari 2010

Op naar Alice Springs. Het ligt in Central Australia (The Outback) en is in de wijde omtrek van 1000 kilometer de enige stad. Het is voor ons de uitvalbasis om te vertrekken naar Ayers Rock. Met een binnenlandse vlucht met Tiger airways (de Easyjet van Australie, met hetzelfde serviceniveau ;-) gaan we op weg naar Alice Springs.

Als we uit het vliegtuig komen in Alice Springs is het alsof we in een oven stappen. Het is hier zo'n 35 - 40 graden. We logeren in de Heavitree Gap Outback Lodge, als we daar aankomen, krijg ik al de kriebels. Overal op en rond de hotelkamer, houden motten ter grootte van mijn telefoon een rustpauze om in de nacht met zn allen tot leven te komen en vrolijk rond te fladderen. Ik zie het echt niet zitten en het liedje Get Me outta here spookt continu door m'n hoofd. Ik weet dat Alice Springs zo ongeveer het New York van de Outback is en dat het bij Ayers Rock (Uluru) nog veel erger zal zijn. Ik begin echt een beetje zenuwachtig te worden.

Op het terrein van ons hotel staat ook een supermarkt en benzine station, daar zien we voor het eerst wat aboriginals. Ik lag vriendelijk, maar deze mensenkijken ons aan alsof ze ons het liefst aan speer willen rijgen (hierover later meer), ook de vrouwen en de kinderen hebben niet de behoefte om onze vriendelijke begroeting te beantwoorden (slik). Morgen worden om we om 6.00 opgehaald voor onze driedaagse tour naar Ayer's Rock. Dus vroeg naar bed.

Ozzie here we come!!! first stop Melbourne

12 januari 2010

We gaan met enige reserves op weg naar Melbourne. De afgelopen twee weken zijn er namelijk twee indiers vermoord. India beweerd dat het hier om hate crimes gaat, terwijl Australie beweerd dat ze gewoon op de verkeerde plek waren op de verkeerde tijd. Wij zijn met onze indiase smoeltjes en dito namen op ons hoede.

De vlucht naar Melbourne is iets langer dan 9 uur. Bij de gate in Hong Kong vraagt een Australische beambte wat we precies in Australie gaan doen. We vertellen dat we rond gaan reizen van Melbourne naar ‘Curns'. ‘Oh, Cerns' zegt ie ‘Ja moet het heel plat uitspreken'. Hij is daar zelf zelfs nooit geweest en hij wenst ons een fijne vakantie. Heel aardig, maar de echte versie van de praktijken die we bij ‘Border Security' zien, zijn begonnen.

In Melbourne zelf valt de border security erg mee. Er wordt aan ons gevraagd of we echt geen spices bij ons hebben, of cheese (cause you came from the Netherlands) een lief hondje ruikt aan onze bagage en we mogen doorlopen. We pakken de bus naar het hotel. Om ongeveer 02.00 liggen we te slapen. De medewerker waarschuwt nog wel even, dichtbij het hotel is een ‘red light district' (in Nederland zouden we het een tippelzone noemen ;-). We zeggen dat we uit Amsterdam komen en dat het allemaal wel goed zal komen. No worries, zoals ze hier zeggen.

13 januari 2010

De volgende ochtend trekken we Melbourne in. Het is vreemd, we zijn letterlijk, aan de andere kant van de wereld, maar het ziet er hier meer westers uit dan bijvoorbeeld Hong Kong. Ook is Melbourne cultureel veel diverser. Er loopt van alles wat, ook veel indiërs. Ons appartement ligt in St. Kilda (zeg maar het Scheveningen van Melbourne: op 10 minuten afstand) we pakken de tram naar Melbourne en lopen langs de Yarra. Tijdens de lunch eten we onder andere Kangeroo fillet. Het wordt koud geserveerd en heeft volgens ons veel weg van biefstuk, maar dan medium ;-).

We hebben zelf de indruk dat je in Melbourne vooral moet genieten van de sfeer. Het is in onze beleving niet zo groot en qua bezienswaardigheden ben je snel klaar. Iedereen is wel heel vriendelijk en relaxed. Mensen roepen continu ‘no worries', ‘ awesome', ‘cheers'.... Melbourne lijkt op een middelgrote Amerikaanse stad, maar vrij rustig qua aantal bewoners. Je kunt als toerist (maar volgens mij maken de Melburians er ook gebruik van) gebruik maken van een gratis circle bus en shuttle tram die langs alle bezienswaardigheden rijden.

We belanden bij de Victoria market. Vandaag wordt er een avondmarkt georganiseerd. Net Kwakoe, lekkere muziek en verschillende eettentjes. Er is van alles te eten, onder andere libanees, spaans, trinidadiaans, dutch pancakes (poffertjes) en een wild life burgerstand. Ik neem gewoon een aardappel tortilla schotel, terwijl Dype zich aan de croc(idile) burger waagt. Ik neem een hapje en precies zoals ze zeggen.....net kip.....

14 januari 2010

We doen het vandaag rustiger aan en genieten van St. Kilda, we lopen naar de jachthaven, hangen wat aan de promenade en genieten van het zonnetje aan het strand (ongeveer 26 graden). 'S Avonds gaan we naar de avondmarkt. St Kilda is het feestoord voor backpackers. Het draait veel om feesten, drinken en ongedouched rondhangen. Heel gezellig allemaal, maar wij hebben die tijd wel gehad.

15 januari 2010

Ons laatste dagje Melbourne, we gaan naar de Botanical garden, deze ziet er even verdord uit als wij ons voelen (inmiddels is het een graad of dertig en zijn we flesjes water vergeten mee te nemen). Een beetje een tegenvaller, we vergeten zelfs foto's te nemen ;-). We rijden nog een beetje met de circle tram door Melbourne en gaan daarna terug naar St Kilda. We halen de laatste boodschappen. In Australie moeten we wat meer met een budget leven, dus we halen wat boodschapjes bij de supermarkt voor het ontbijt en de lunch.

Morgen gaan we met een binnenlandse vlucht naar Alice Springs. De volgende dag gaan we dan met een tour op weg naar Ayer's Rock. Dat wil zeggen slapen in de buitenlucht, niet douchen etc etc....dat heb ik nog nooit gedaan, dus ik ben heel benieuwd...

Laatste dag in Hong Kong

11 januari 2009

Vanochtend was het net alsof ik in Hong Kong woonde. Ik ging vroeg naar de kapper, wasje bij de wasserette afgegeven en lunch gehaald. Ik heb vier uur bij de kapper gezeten. Ik heb mn haar namelijk stijl laten maken (een omgekeerde permanent zeg maar). Mn haar is nu superglad en wat mij betreft zelf iets te plat. Ik heb nu echt van dat Chinese haar. Misschien nog grappig om te weten, Als je haar gewassen wordt, moet je gaan liggen. (de stoel staat in horizontale ligstand). En je krijgt een soort oortjes van hard plastic om je oren (een soort van kastanjettes), zodat die tijdens de behandeling beschermd zijn. Daarna gingen twee jongens tegelijkertijd met mn haar aan de slag. Echt een belevenis. Vier uur later had ik dus chinees haar. Ik mag het twee dagen niet wassen. Ik ben benieuwd hoe het er naar mn volgende wasbeurt uit zal zien....

Terug in het hotel ben ik samen met Dype weer op pad gegaan, Onze laatste avond in Hong Kong.

Op aanraden van Karishma naar The peak geweest, inderdaad heel erg mooi. Ze had ons alleen niet verteld hoe de weg daar naar toe is. Met een ‘oud treintje' rij je omhoog langs de Victoria Peak in een hoek van zeker 45 graden (echt niet overdreven). Je denkt onderweg gewoon een paar keer dat je zult omvallen of dat heel Hong Kong scheef staat, echt een rare gewaarwording.

Bovenaan was het (voor degene zonder hoogtevrees schitterend) (zie foto). Voor Dype was het een uitdaging dat geldt ook voor de afdaling. Daarna zijn we nog naar de Temple Street Night Market geweest en hebben we onze laatste peking duck in Hong Kong verorberd.

Daarna ingepakt, hoe weten we niet, maar we hebben ineens een tas extra bagage ;-) Op weg naar Australie.

We zeggen Hong Kong gedag en op naar Ozzie.

Nog even een aantal dingen die over Hong Kong gezegd moeten worden. De mensen werken ontzettend hard, dag en nacht. Het openbaar vervoer is top. Het is schoon. Hong Kong heeft alles in zich (shoppen, natuur, cultuur en strand : dat hebben we niet gezien want het was vrij koud tijdens ons verblijf....zo'n 15 graden, en zelfs leuke pretparken: Disneyland en Ocean Park). Je ziet in Hong Kong ook heel veel vrouwen werken. Hong Kong heeft de Octopus Card, echt een uitkomst je kunt er alle openbaar vervoer (ook de ferries) mee betalen, maar bijvoorbeeld ook bij de McD of in de 7-11 (avondwinkel).

We hebben ons geen moment onveilig gevoeld, het lijkt wel of de chinezen te hard met werken bezig zijn om aan criminaliteit te denken. Verder ziet iedereen er verzorgd uit. We zien geen junks, dronkaards of inwoners met een groezelig uiterlijk. We hebben twee bedelaars gezien, die er niet zo uit zagen.